พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่พระมหาโมคคัลลานะผู้เห็นทิพยสมบัติของ นายนันทิยะในเทวโลก ดังนี้)

[๒๑๙] ญาติ มิตร และผู้มีใจดีทั้งหลาย

เห็นคนที่จากบ้านไปนาน

กลับจากที่ไกลมาถึงโดยสวัสดิภาพ

ย่อมยินดีว่ามาแล้ว

[๒๒๐] เช่นเดียวกันนั้น บุญทั้งหลาย

ย่อมต้อนรับคนที่ทำบุญไว้

ซึ่งจากโลกนี้ไปสู่โลกหน้า

เหมือนญาติต้อนรับญาติผู้เป็นที่รักที่กลับมาบ้าน ฉะนั้น











(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่เจ้าหญิงโรหิณี ดังนี้)

{๒๗} [๒๒๑] บุคคลควรละความโกรธ สละมานะ

ก้าวล่วงสังโยชน์ได้หมดทุกอย่าง

ความทุกข์ย่อมไม่รุมเร้าคนนั้นผู้ไม่ติดอยู่ในนามรูป

ผู้ไม่มีกิเลสเครื่องกังวล ๑

๑ ดูเทียบ สํ.ส. (แปล) ๑๕/๓๔/๔๓