พระไตรปิฏก

(นาคกาณาริฏฐะ กล่าวถ้อยคำที่ผิดว่า)

{๗๖๐} [๙๐๕] พี่สุโภคะ ยัญและพระเวททั้งหลายในโลก

ที่พวกพราหมณ์ประกอบขึ้น มิใช่ของเล็กน้อย๑

เพราะฉะนั้น ผู้ติเตียนพราหมณ์ผู้ที่ไม่ควรติเตียน

ชื่อว่าย่อมละเลยทรัพย์เครื่องปลื้มใจและธรรมของสัตบุรุษ

{๗๖๑} [๙๐๖] พวกพราหมณ์ถือการสาธยาย(เวท)

พวกกษัตริย์ปกครองแผ่นดิน

พวกแพศย์ยึดเกษตรกรรมและพวกศูทรยึดการรับใช้

วรรณะทั้ง ๔ นี้เข้าถึงการงานตามที่อ้างมาแต่ละอย่าง

กล่าวกันว่า มหาพรหมผู้มีอำนาจสร้างขึ้นไว้

{๗๖๒} [๙๐๗] แม้พวกเทพเจ้าเหล่านี้ คือ ท้าวธาดา วิธาดา

วรุณ กุเวร โสมะ พระยม พระจันทร์ พระวายุ

และพระอาทิตย์ ต่างก็บูชายัญโดยวิธีการต่าง ๆ

และให้สิ่งที่น่าใคร่ทุกอย่างแก่พวกพราหมณ์ผู้สาธยาย

[๙๐๘] ท้าวอัชชุนะและภีมเสนผู้มีกำลังมาก

มีแขนตั้งพัน ไม่มีใครเสมอเหมือนในแผ่นดิน

ยกธนูขึ้นได้ถึง ๕๐๐ คัน ก็ได้ทรงบูชาไฟในครั้งนั้น

{๗๖๓} [๙๐๙] พี่สุโภคะ ผู้เลี้ยงดูพวกพราหมณ์มาเป็นเวลานาน

ด้วยข้าวและน้ำตามกำลังความสามารถ

มีจิตเลื่อมใสอนุโมทนาอยู่ ได้เป็นเทพเจ้าองค์หนึ่ง

{๗๖๔} [๙๑๐] พระเจ้ามุจลินท์สามารถบูชาเทวดาคือไฟผู้กินมาก

มีรัศมีไม่ต่ำทรามให้อิ่มหนำด้วยเนยใส

ทรงบูชายัญวิธีแก่เทวดาคือไฟผู้ประเสริฐแล้ว

ได้ไปบังเกิดในทิพยคติ

๑ มิใช่ของเล็กน้อย หมายถึงยัญและเวททั้งหลายในโลกนี้มิใช่ของเล็กน้อย คือ ไม่ต่ำต้อย มีอานุภาพมาก (ขุ.ชา.อ. ๑๐/๙๐๕/๕๒)