พระไตรปิฏก

(เทพธิดาผุสดีกราบทูลว่า)

{๑๐๔๘} [๑๖๕๙] ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง

ถ้าพระองค์จะประทานพรแก่หม่อมฉัน

ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ขอให้หม่อมฉัน

พึงเกิดในพระราชนิเวศน์ของพระเจ้ากรุงสีพี

[๑๖๖๐] ข้าแต่ท้าวปุรินททะ ขอให้หม่อมฉัน

(๑) พึงเป็นผู้มีตาดำเหมือนลูกเนื้อทราย ซึ่งมีนัยน์ตาดำ

(๒) พึงมีขนคิ้วดำ

(๓) พึงมีนามว่าผุสดีในพระราชนิเวศน์นั้น

[๑๖๖๑] (๔) พึงได้โอรสผู้ให้สิ่งที่ประเสริฐ

ประกอบความเกื้อกูลในยาจก

มิได้ตระหนี่ ซึ่งพระราชาทุกประเทศบูชา มีเกียรติยศ

[๑๖๖๒] (๕) เมื่อหม่อมฉันตั้งครรภ์ ขออย่าให้ครรภ์นูนขึ้น

พึงมีครรภ์ไม่นูนเสมอดังคันศร

ที่นายช่างศรเหลาเกลี้ยงเกลาแล้ว

[๑๖๖๓] (๖) ข้าแต่ท้าววาสวะ ขอถันทั้งคู่ของหม่อมฉันอย่าได้หย่อนยาน

(๗) ขอผมหงอกจงอย่าได้มี

(๘) ขอผงธุลีอย่าได้ติดเปรอะเปื้อนกาย

(๙) ขอหม่อมฉันพึงได้ปลดปล่อยนักโทษผู้ต้องประหาร

[๑๖๖๔] (๑๐) ขอให้หม่อมฉันได้เป็นอัครมเหสีของพระเจ้ากรุงสีพี

ในพระราชนิเวศน์นั้นอันกึกก้องไปด้วยเสียงร้องของนกยูง

และนกกระเรียน แวดล้อมด้วยหมู่ขัตติยนารี

มีทั้งคนเตี้ยและคนค่อมเกลื่อนกล่น ที่พ่อครัวชาวแคว้นมคธเลี้ยงดู

[๑๖๖๕] กึกก้องไปด้วยเสียงกลอนและเสียงบานประตูอันวิจิตร

มีคนเชิญให้ดื่มสุราและกินกับแกล้มเถิด พระเจ้าข้า