พระไตรปิฏก

(ชูชกกล่าวว่า)

{๑๑๒๙} [๑๙๓๗] นางผู้เจริญ ฉันแก่แล้วเป็นคนทุพพลภาพ

ทั้งหนทางก็แสนไกล เดินไปได้แสนยาก

เธออย่าได้พิไรรำพัน อย่าได้เสียใจ

ฉันจักอุปถัมภ์บำรุงเธอ เธออย่าได้โกรธเคืองเลย

(นางอมิตตตาปนาพูดว่า)

{๑๑๓๐} [๑๙๓๘] คนขลาดยังไม่ทันถึงสนามรบ

ยังไม่ทันได้รบก็ยอมแพ้ฉันใด

พราหมณ์ ท่านยังไม่ทันได้ไป

ก็ยอมแพ้เสียแล้วก็ฉันนั้นเหมือนกัน

[๑๙๓๙] พราหมณ์ ถ้าท่านจักไม่นำทาสหรือทาสีมาให้ฉัน

ท่านจงทราบอย่างนี้ว่า ฉันจักไม่อยู่ในเรือนของท่าน

จักทำการที่ไม่พอใจให้แก่ท่าน ข้อนั้นจักเป็นทุกข์แก่ท่าน

[๑๙๔๐] ในคราวมหรสพซึ่งมีในต้นฤดูนักขัตฤกษ์

ท่านจักได้เห็นฉันแต่งตัวสวยงาม

รื่นรมย์อยู่กับชายอื่น ข้อนั้นจักเป็นทุกข์แก่ท่าน

[๑๙๔๑] พราหมณ์ เมื่อท่านที่เป็นคนแก่รำพันอยู่

เพราะไม่เห็นฉัน ร่างกายที่งอก็จักงอยิ่งขึ้น

และผมที่หงอกก็จักหงอกมากขึ้น

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๑๓๑} [๑๙๔๒] ลำดับนั้น พราหมณ์นั้นตกใจกลัว

ตกอยู่ในอำนาจของนางพราหมณี

ถูกกามราคะบีบคั้น ได้กล่าวกับนางพราหมณีว่า

[๑๙๔๓] พราหมณี เธอจงทำเสบียงเดินทางให้ฉัน

ทั้งขนมงา ขนมเทียน สัตตุก้อน สัตตุผง

และข้าวผอก เธอจงจัดให้ดี