ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[๗๑๐] ครั้นโยคีนั้นยกขึ้น(สู่พระไตรลักษณ์)อย่างนั้นแล้ว ก็ยกขึ้นสู่พระไตรลักษณ์โดยการเดินไปข้างหน้า ถอยกลับ แลดู เหลียวดู การคู้ และเหยียดออก (ซึ่งมือและเท้า) ในรูปใบนั้นแหละ ต่อไปอีกว่า “รูปที่เป็นไปในการเดินไปข้างหน้า ยังไม่ทันถอยกลับ ก็ดับไปในการเดินไปข้างหน้านั้นนั่นเอง รูปที่เป็นไปในการถอยกลับ ยังไม่ทันถึงการแลดู ... รูปที่เป็นไปในการแลดู ยังไม่ทันถึงการเหลียวดู ... รูปที่เป็นไปในการเหลียวดู ยังไม่ถึงการคู้ ... รูปที่เป็นไปในการคู้ ยังไม่ทันถึงการเหยียดออกก็ดับไปในการคู้นั้นนั่นเอง เพราะฉะนั้น รูปนั้นจึงเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา” ดังนี้
ครั้งแล้ว โยคีก็ทำระยะของก้าวเท้าก้าวหนึ่งออกเป็น ๖ ส่วน โดยแบ่งเป็น :-
๑. อุทธรณะ - ยก
๒. อติหรณะ - ย่าง
๓. วีติหรณะ - ย้าย
๔. โวสสัชชนะ - ลง
๕. สันนิกเขปนะ - เหยียบ
๖. สันนิรุมณะ - กด๒
ใน ๖ ส่วนนั้น
๑ ที่ สํ.อ. (บาลี) ๑/๒๒๔/๑๗๓-๑๗๔
สํ.ม.อ. (บาลี) ๓/๓๖๒/๒๖๑
อภิวี.อ. (บาลี) ๑/๔๒๓/๓๘๐