ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[๗๑๒] ครั้นโยคียกพระไตรลักษณ์เข้าในรูปที่ถึงความแตกดับด้วยการเติบโตขึ้นตามวัยโดยอาการต่างๆ อย่างนี้แล้ว จึงจำแนกรูปในนั้นแหละ ทำให้เป็น ๔ ส่วน โดยรูปมีรูปเกิดด้วยอาหารเป็นต้น แล้ว ยกพระไตรลักษณ์เข้าในแต่ละส่วนต่อไปอีก
ใน ๔ ส่วนนั้น รูปที่เกิดด้วยอาหารเป็นรูปปรากฏชัดแก่โยคีนั้น ด้วยความหิวโหยและความอิ่มเอิบ ความจริง รูปที่ตั้งขึ้นในเวลาหิวโหยเป็นรูปซูบซีด อิดโรย ผิวพรรณเศร้าหมอง ทรวดทรงเสียส่วน เหมือนตอไม้ที่ถูกไฟไหม้ และเหมือนนกกาที่ซุกซ่อนในตะกร้าถ่าน รูปที่ตั้งขึ้นในเวลาอิ่มเอิบ ก็เป็นรูปสดชื่น เปล่งปลั่ง นิ่มนวล ละเอียดอ่อน น่าแตะต้อง
โยคีนั้น ครั้นกำหนดรู้รูปเกิดด้วยอาหารนั้นแล้ว จึงยกพระไตรลักษณ์เข้าในรูปนั้นอย่างนี้ว่า “รูปที่เป็นไปในเวลาหิวโหย ยังไม่ทันถึงเวลาอิ่มเอิบก็ดับเสียในเวลาหิวโหยนั้นเอง ถึงแม้รูปที่ตั้งขึ้นในเวลาอิ่มเอิบ ยังไม่ทันถึงเวลาหิวโหย ก็ดับเสียในเวลาอิ่มเอิบนั้นเอง เพราะฉะนั้น แม้รูปที่เกิดด้วยอาหารนั้น ก็เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา” ดังนี้