ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
เห็นอยู่ (ซึ่งสังขารทั้งปวง) ว่า เป็นทุกข์ ด้วยเหตุทั้งหลาย เช่นเป็นต้นว่า
อภิณหปฏีปฬหฺโต โดยเบียดเบียนเฉพาะหน้าอยู่เนืองๆ
ทุกฺขมโต โดยทนได้ยาก
ทุกฺขวตฺถุโต โดยเป็นที่ตั้งของทุกข์
โรคโต โดยเป็นโรค
คณฺฑโต โดยเป็นแผลฝี
สลฺลโต โดยเป็นลูกศรเสียบ
อฆโต โดยความชั่วร้าย
อาพาธโต โดยความป่วยไข้
อีติโต โดยความหายนะ
อุปทฺทวโต โดยเป็นอุปัทวะ
ภยโต โดยเป็นภัย
อุปสคฺคโต โดยเป็นอุปสรรค
อตาณโต โดยไม่เป็นที่ต้านทาน
อลณโต โดยไม่เป็นที่หลบลี้
อสรณโต โดยไม่เป็นที่พึ่ง
อาทีนวโต โดยเป็นโทษร้าย
อมูลโต โดยเป็นต้นเหตุแห่งความชั่วร้าย
วธโต โดยเป็นฆาตกร
สาสวโต โดยมีอาสวะ
มารามิสโต โดยเป็นเหยื่อล่อของมาร
ชาติธัมมโต โดยมีความเกิดเป็นธรรมดา
ชราธัมมโต โดยมีความแก่เป็นธรรมดา
พยาธิธัมมโต โดยมีความเจ็บป่วยเป็นธรรมดา
มรณธัมมโต โดยมีความตายเป็นธรรมดา
โสกธัมมโต โดยมีความโศกเป็นธรรมดา
ปริเทวธัมมโต โดยมีความคร่ำครวญเป็นธรรมดา
อุปายาสธัมมโต โดยมีความคับแค้นใจเป็นธรรมดา
สังกิเลสิกธัมมโต โดยมีความเศร้าหมองเป็นธรรมดา