ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
แปลความว่า เพราะเหตุที่บัณฑิตทั้งหลาย ทำอริย (มรรคและผล) ปัญญาให้เกิดแล้ว เข้าสมาบัติอันสงบ ซึ่งเข้าถึงการนับว่าเป็นนิพพาน ในทิฏฐธรรมที่เดียวนี้ ที่พระอริยเจ้าเสพแล้วด้วยประการฉะนี้ เพราะฉะนั้น ความเป็นผู้สามารถในการเข้านิโรธสมาบัติแม้นี้ได้ ท่านก็กล่าวว่า เป็นอานิสงส์ของปัญญาในอริยมรรคทั้งหลาย ฉะนี้แล
[๕๘๕] มิใช่เพียงแต่ความสามารถในการเข้านิโรธสมาบัติเท่านั้น แม้ความสำเร็จแห่งความเป็นอาหุไนยบุคคลเป็นต้น ก็เป็นอานิสงส์ของโลกุตตรปัญญาภาวนาด้วยเหมือนกัน
บุคคลนั้นชื่อว่าเป็น
๑. อาหุไนย ผู้ควรแก่ของคำนับ
๒. ปาหุไนย ผู้ควรแก่ของต้อนรับ
๓. ทักขิไณย ผู้ควรแก่ทักษิณาของชาวโลกพร้อมทั้งเทวดา
๔. อัญชลีกรณียะ ผู้ควรแก่การกระทำอัญชลี
๕. โลกานุตตรปุญญเขตตะ เป็นเขตแห่งบุญอย่างยอดเยี่ยมของโลก
[๕๘๖] ในโลกุตตรปัญญาภาวนานั้น ย่อมมีความต่างกันดังนี้
บุคคลผู้กระทำมรรคปัญญาที่ ๑ ให้เกิดแล้ว ย่อมเป็นพระโสดาบัน ในพระโสดาบันนั้น ถ้ามีวิปัสสนาอ่อน ท่านเรียกว่า สัตตักขัตตุปรมะ คือผู้ยังท่องเที่ยวไปในเทวดาและมนุษย์ไม่เกิน ๗ ชาติแล้วทำที่สุดแห่งทุกข์ได้