ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
อีกนัยหนึ่ง อโลภเหตุเป็นปัจจัยแก่ความไม่มีโรค เพราะผู้ไม่โลภไม่เสพอาหารที่ไม่เป็นที่สบาย แม้ได้อาหารน้อยก็พอดี อโทสเหตุเป็นปัจจัยแก่ความเป็นหนุ่ม เพราะผู้ไม่โกรธไม่เผาผลาญตนด้วยโทสะ อโมหเหตุเป็นปัจจัยแก่อายุยืน เพราะผู้ไม่หลงรู้สิ่งเป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์
อโลภะเป็นปัจจัยแก่โภคสมบัติ อโทสะเป็นปัจจัยแก่มิตรสมบัติ อโมหะเป็นปัจจัยแก่อัตตสมบัติ อีกทั้งอโลภะเป็นปัจจัยแก่การอยู่อย่างเทวดา อโทสะเป็นปัจจัยแก่การอยู่อย่างพรหม และอโมหะเป็นปัจจัยแก่การอยู่อย่างพระอริยเจ้า
ผู้มีอโลภะย่อมเห็นนิจจังได้ถูกต้องโดยไม่หลงติดในของไม่เที่ยง ผู้มีอโทสะไม่เห็นทุกข์ผิดเพี้ยนด้วยความขัดเคือง และผู้มีอโมหะไม่ถืออนัตตาอย่างผิด ๆ ด้วยเหตุนี้ธรรมทั้งสามจึงเป็นรากฐานแห่งอัชฌาสัยสมบูรณ์