ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
เข้ามาไว้โดยประการดังนี้แล้ว โยคีบุคคลพึงยังมนสิการให้เป็นไปด้วยบริกรรมว่า อสุภะขาดเป็นท่อนน่าเกลียด อสุภะขาดเป็นท่อนน่าเกลียด ดังนี้ ในกัมมัฏฐานบทนั้น อุคคหนิมิต ย่อมปรากฏเป็นดุจทะลุกลางตัว ส่วนปฏิภาคนิมิต ย่อมปรากฏเป็นร่างที่บริบูรณ์นั้นเทียว
ในวิกขายิตกอสุภกัมมัฏฐาน โยคีบุคคลพึงยังมนสิการให้เป็นไป ด้วยบริกรรมว่าอสุภะที่สัตว์กัดกินน่าเกลียด อสุภะที่สัตว์กัดกินน่าเกลียด ดังนี้ ก็แหละในกัมมัฏฐานบทนี้ อุคคหนิมิต ย่อมปรากฏเป็นเสมือนร่างซึ่งถูกสัตว์กัด ณ ที่นั้น ๆ ปฏิภาคนิมิต ย่อมปรากฏเป็นร่างที่บริบูรณ์นั้นเทียว
แม้อสุภะที่กระจัดกระจาย อันโยคีบุคคลพึงใช้คนอื่นทำหรือทำเองให้ห่างระหว่างองคุลีหนึ่ง โดยนัยที่อธิบายไว้แล้วในอสุภะที่ขาดเป็นท่อนนั้นแล แล้วพึงยังมนสิการให้เป็นไปด้วยบริกรรมว่า อสุภะที่กระจัดกระจายน่าเกลียด อสุภะที่กระจัดกระจายน่าเกลียด ดังนี้ ในกัมมัฏฐานบทนี้ อุคคหนิมิต ย่อมปรากฏเป็นร่างมีระหว่างปรากฏ ส่วน ปฏิภาคนิมิต ย่อมปรากฏเป็นร่างบริบูรณ์นั้นเทียว
แม้อสุภะที่ถูกฟันกระจัดกระจาย ก็ย่อมหาได้ ณ สถานที่ทั้งหลาย ซึ่งมีประการดังอธิบายไว้แล้วในอสุภะที่ขาดเป็นท่อนนั้นแล เพราะเหตุนั้น โยคีบุคคลครั้นไปถึง ณ สถานที่นั้นแล้ว พึงใช้คนอื่นทำหรือทำเองให้ห่างระหว่างองคุลีหนึ่ง โดยนัยที่กล่าวมาแล้วนั่นเทียว แล้วพึงยังมนสิการให้เป็นไปด้วยบริกรรมว่า อสุภะที่ถูกฟันกระจัดกระจายน่าเกลียด อสุภะที่ถูกฟันกระจัดกระจายน่าเกลียด ดังนี้ ก็แหละในกัมมัฏฐานบทนี้ อุคคหนิมิต ย่อมปรากฏเหมือนมีปากแผลที่ถูกฟันปรากฏอยู่ ปฏิภาคนิมิต ย่อมปรากฏเป็นร่างที่บริบูรณ์นั้นเทียว