ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[๑๖๖] แม้ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ตามที อันใดชนผู้ประกอบด้วยคุณมีศีลอันบริสุทธิ์เป็นต้น ก็ควรสนใจเหมือนกัน เพราะว่าเมื่อกัลยาณปุถุชนระลึกเนือง ๆ อยู่ถึงพระคุณทั้งหลายของพระพุทธเจ้าเป็นต้น จิตย่อมผ่องใสแล้วด้วยอำนาจแห่งการระลึกเนือง ๆ นั่นเทียว กัลยาณปุถุชนข่มนิวรณ์ทั้งหลายเสียด้วยอานุภาพแห่งจิตอันผ่องใส มีความปราโมทย์อย่างยิ่ง เริ่มเจริญวิปัสสนากัมมัฏฐาน ก็จะพึงทำให้แจ้งซึ่งพระอรหัตได้เหมือนกัน เหมือนอย่างพระปุสสเทวเถระ ผู้อยู่ที่กัฏฐวินธการวิหาร
ได้ยินว่า ท่านผู้อายนั้นได้เห็นพระรูปพระพุทธเจ้าอันมารดานิมิตขึ้น ได้ปีติอันมีพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์แล้วว่า พระพุทธเจ้านะถึงดีนี้ ยังมีราคะโทสะโมหะอยู่ก่อน ก็ยังสวยงามถึงอย่างนี้ องค์พระผู้มีพระภาคแท้จะไม่สวยงามอย่างไรเล่า เพราะพระองค์ทรงปราศจากราคะโทสะโมหะโดยประการทั้งปวง ครั้นแล้วก็ยังวิปัสสนาปัญญาให้เจริญ ได้บรรลุพระอรหัตแล้ว ฉะนี้แล
ปริจเฉทที่ ๗ ชื่อว่าอนุสสตินิเทศ ในอภิการแห่งสมาธิภาวนา ในปกรณ์วิเสสชื่อวิสุทธิมรรค อันข้าพเจ้ารจนาขึ้นไว้ เพื่อความปราโมทย์แห่งกัลยาณชน ดังนี้