ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
[18] ในปัจจยสันนิสิตศีล ซึ่งตรัสไว้ในลำดับแห่งอาชีวปาริสุทธิศีลนั้น มีอรรถาธิบายดังต่อไปนี้
คำว่า พิจารณาแล้วโดยแยบคาย ความว่า พิจารณาแล้ว รู้แล้ว คือเห็นประจักษ์แล้วโดยอุบายคือโดยถูกทาง จริงอยู่ การพิจารณาที่กล่าวไว้โดยนัยมีอาทิว่า เพื่อบำบัดความเย็น ดังนี้ นักศึกษาพึงทราบว่าเป็นการพิจารณาแล้วโดยแยบคายในคำนี้
คำว่า จีวร ได้แก่ผ้าผืนใดผืนหนึ่งในบรรดาผ้า 3 ผืนมีผ้าอันตรวาสกเป็นต้น คำว่า ย่อมเสพ คือย่อมใช้สอย ได้แก่ นุ่งหรือห่ม คำว่า ยาวเทว เป็นคำกำหนดเขตแห่งประโยชน์อย่างแน่นอน ประโยชน์ในการเสพจีวรของโยคีบุคคลมีกำหนดเพียงเท่านี้ คือเพื่อบำบัดความเย็นเป็นต้น ไม่ยิ่งไปกว่านี้
บทว่า ซึ่งความเย็น ความว่า ความเย็นอย่างใดอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นเพราะเหตุที่ธาตุภายในกำเริบบ้าง เพราะเหตุที่ฤดูภายนอกเปลี่ยนแปลงไปบ้าง บทว่า เพื่อบำบัด ความว่า เพื่อบรรเทาคือเพื่อบรรเทาเสียซึ่งความเย็นนั้น โดยประการที่จะไม่ทำความอาพาธให้เกิดขึ้นในร่างกาย
ในคำว่า ซึ่งความร้อน นักศึกษาพึงทราบแหล่งที่เกิดของความร้อนนั้น เช่นไฟป่าเป็นต้น ฉันเดียวกันนี้ บทว่า ทํสมกสวาตาตปสิริสปสมฺผสฺสานํ มีอรรถาธิบายว่า เพื่อบำบัดสัมผัสแห่งเหลือบ ยุง ลม แสงอาทิตย์ และสัตว์เลื้อยคลาน