ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
คำว่า จักกำจัดเวทนาเก่าและไม่ให้เวทนาใหม่เกิดขึ้น มีอรรถาธิบายว่า ภิกษุเสพบิณฑบาตโดยประสงค์ว่า ด้วยเหตุที่เสพบิณฑบาตนี้ เราจักกำจัดเวทนาเก่า คือความหิวเก่า และจักไม่ให้เวทนาใหม่ซึ่งมีการฉันเกินประมาณเป็นปัจจัยเกิดขึ้น เหมือนคนไข้รับประทานยาเพื่อกำจัดโรคเก่าและไม่ให้โรคใหม่เกิดขึ้น
เวทนาใดเรียกว่าเวทนาเก่า เพราะเกิดขึ้นด้วยอำนาจปัจจัยคือกรรมเก่า โดยอาศัยการฉันบิณฑบาตที่ไม่มีในสัปปายะและฉันเกินประมาณในปัจจุบัน เรากำจัดเวทนาเก่านั้นให้หายไป ด้วยการฉันบิณฑบาตอันเป็นสัปปายะและฉันแต่พอประมาณ ชื่อว่า จักกำจัดเวทนาเก่านั้น
เวทนาใดเรียกว่าเวทนาใหม่ เพราะเกิดขึ้นต่อไปโดยอาศัยความสั่งสมกรรม คือการฉันอันไม่สมควรที่ภิกษุทำแล้วในปัจจุบัน เราไม่ให้มูลเหตุแห่งเวทนาใหม่นั้นบังเกิดได้ด้วยอำนาจการฉันอันสมควร ชื่อว่า จักไม่ยังเวทนาใหม่นั้นให้เกิดขึ้น
คำว่า และความเป็นไปจักมีแก่เรา อธิบายว่า ความเป็นไปคือความดำเนินไปตลอดกาลนานจักมีแก่เรา โดยไม่มีอันตรายคั่นเข้าไปตัดชีวิตินทรีย์หรือตัดทอนอิริยาบถ เพราะการฉันพอประมาณ
คำว่า ความเป็นผู้ไม่มีโทษและความอยู่ผาสุก มีอรรถาธิบายว่า ความไม่มีโทษจักมีแก่เรา โดยงดเว้นการแสวงหาการรับและการฉันอันไม่สมควร ส่วนความอยู่ผาสุกจักมีแก่เรา โดยการฉันพอประมาณ เพราะไม่มีโทษ เช่น ความกระสับกระส่าย ความหลับ ความปิดกาย และอาการไม่ผาสุกอื่น ๆ