ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ศีลของกัลยาณปุถุชนทั้งหลาย แม้ปราศจากมลทินเพียงชั่วจิตตปปวาหนึ่ง ก็สำเร็จเป็นปทัฏฐานแก่พระอรหัตได้เหมือนกัน เพราะเป็นศีลที่บริสุทธิ์ยิ่ง นับแต่อุปสมบทมา เหมือนชาติที่นายช่างเจียระไนดีแล้ว และเหมือนทองคำที่นายช่างทำบริกรรมดีแล้ว เหตุฉะนั้น จึงเรียกว่าเป็น ปริปุณณปาริสุทธิศีล เหมือนศีลของพระมหาสังฆรักขิตเถระและพระสังฆรักขิตเถระผู้หลาน
ภิกษุสงฆ์ได้เรียนถามถึงการบรรลุโลกุตตรธรรมกะพระมหาสังฆรักขิตเถระ ผู้มีพรรษาเกิน 60 แล้ว ซึ่งนอนอยู่บนเตียงที่จวนจะถึงแก่มรณภาพ พระเถระตอบว่า โลกุตตรธรรมของฉันไม่มี ลำดับนั้นภิกษุหนุ่มอุปัฏฐากเรียนว่า พวกมนุษย์ตั้ง 12 โยชน์โดยรอบประชุมกันด้วยสำคัญว่า ท่านจะปรินิพพาน ความเดือดร้อนใจจักมีแก่ประชุมชน เพราะท่านถึงแก่มรณภาพเป็นปุถุชน
พระเถระกล่าวว่า ฉันไม่เริ่มทำวิปัสสนาด้วยคิดว่าจักรอพบพระผู้มีพระภาคเมตไตรย ถ้าเช่นนั้น เธอจงพยุงให้ฉันนั่งและกระทำโอกาสให้ฉัน ภิกษุหนุ่มจึงพยุงให้พระเถระนั่งแล้วออกไปข้างนอก พระเถระได้บรรลุพระอรหัต แล้วให้สัญญาณด้วยการดีดนิ้ว เรียกภิกษุสงฆ์ประชุมกัน กล่าวถึงสิ่งที่ทำได้ยาก คือการที่ตนไม่ระลึกว่ามีกรรมใดที่ทำไปด้วยความไม่รู้โดยไม่มีสติ นับตั้งแต่บวชมา
ภิกษุใด ถ้าเป็นผู้มีสุตะน้อยทั้งเป็นผู้ไม่ตั้งมั่นอยู่ในศีล บัณฑิตทั้งหลายย่อมครหาภิกษุนั้นได้ โดยศีลและสุตะทั้งสองสถาน