ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ภิกษุใด ถ้าเป็นผู้มีสุตะมาก แต่เป็นผู้ไม่ตั้งมั่นในศีล บัณฑิตทั้งหลายย่อมครหาภิกษุนั้นได้โดยศีล แต่สุตะย่อมไม่สำเร็จแก่เธอ
ภิกษุใด ถ้าเป็นผู้มีสุตะมากทั้งเป็นผู้ตั้งมั่นดีแล้วในศีล บัณฑิตทั้งหลายย่อมสรรเสริญภิกษุนั้น โดยศีลและสุตะทั้งสองสถาน
ใครเล่าควรที่จะนินทาพระพุทธสาวกนั้น ผู้พหูสูต ทรงธรรม มีปัญญาดี ดุจแท่งทองคำชมพูนท พระพุทธสาวกนั้นแม้ฝูงเทพดาก็เชยชม ทั้งพรหมก็สรรเสริญ
ศีลของพระเสกขบุคคลทั้งหลาย พึงทราบว่าเป็น อปรามัฏฐปาริสุทธิศีล เพราะเป็นศีลที่ไม่ได้ถูกคลำด้วยอำนาจแห่งทิฏฐิ อีกนัยหนึ่ง ศีลที่ไม่ถูกคลำด้วยอำนาจแห่งราคะของปุถุชนทั้งหลาย ก็พึงทราบว่าเป็นอปรามัฏฐปาริสุทธิศีล เหมือนศีลของพระกุฏุมพิยปุตตติสสเถระ
พระผู้เป็นเจ้ากุฏุมพิยปุตตติสสเถระ อาศัยศีลเห็นปานนั้นแล้วเป็นผู้ปรารถนาจะตั้งตนไว้ในพระอรหัต จึงกล่าวรับรองกับหมู่โจรผู้พร้อมจะทำร้ายว่า อาตมาจักทำลายเท้าทั้งสองแล้วทำสัญญาแก่ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้ายอมรังเกียจ ยอมละอายต่อความตายที่ยังมีราคะ ข้าพเจ้าคิดอย่างนี้แล้วจึงพิจารณาสังขารทั้งหลายโดยแยบคาย ได้บรรลุพระอรหัตเมื่อรุ่งอรุณพอดี