ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
และพวกนาคริขันฑเวดล้อมแล้ว ได้นั่งแลดูบริวัตรแจกแจงอาหารและเครื่องดื่มซึ่งยิ่งให้เข้าไปตั้งไว้ในภาชนะทิพย์ ฝ่ายพระผู้มีพระภาคทรงบันดาลให้นาคราชนั้นเห็นพระองค์แล้ว เสด็จมุ่งพระพักตร์ไปทางเทวโลกชั้นดาวดึงส์พร้อมกับภิกษุ ๕๐๐ รูป โดยผ่านที่สุดเพดานของนันโทปนันทนาคราชนั้นแล
ก็โดยสมัยนั้นแล นันโทปนันทนาคราชเกิดความคิดขึ้นชั่วข้าลามถึงขนาดนี้ว่า “ชี ! สมณะหัวโล้นเหล่านี้เข้า ๆ ออก ๆ ผ่านภาพดาวดึงส์ของเทวดาอยู่ได้ ดูจะใช้อำนาจเหนือเราขึ้นทุกที ข้อประกาศว่า ‘ตั้งแต่บัดนี้ไป เราจักไม่ยอมให้พวกสมณะเหล่านี้ผ่านไป โปรยฝุ่นดินเท้าใส่หัวเราเป็นเด็ดขาด’” จึงลุกขึ้นไปยังเชิงภูเขาสิเนรุ ละอัตภาพนั้นเอาขนดโอบพันรอบภูเขาสิเนรุเป็น ๗ ชั้น แผ่พังพาน ณ เบื้องบนปกคลุมถึงภาพดาวดึงส์ด้วยพังพานอันมุ่งลงให้มืดมองไม่เห็น
ครั้นนั้นแล ท่านพระสุภูติกราบทูลพระผู้มีพระภาคว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญเมื่อก่อนข้าพระองค์ยืนอยู่ตรงนี้มองไปเห็นภูเขาสิเนรุ เห็นภูเขาที่ล้อมรอบภูเขาสิเนรุ เห็นภาพดาวดึงส์ เห็นเวชยันต์ปราสาท เห็นธงบนยอดเวชยันต์ปราสาทได้ชัดเจน ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ อะไรหนอเป็นเหตุ อะไรหนอเป็นปัจจัย บัดนี้ข้าพระองค์ก็ยังไม่เห็นภูเขาสิเนรุ ฯลฯ ไม่เห็นธงยอดเวชยันต์ปราสาทได้” พระผู้มีพระภาคตรัสชี้แจงว่า “สุภูติ นาคราชชื่อนันโทปนันทะนี้มีความขุ่นเคืองแค้นต่อพวกเธอ จึงเอาขนดโอบพันรอบภูเขาสิเนรุถึง ๗ ชั้น เอาพังพานปกปิดกันไว้เบื้องบน จึงทำให้มืดอยู่อย่างนี้” พระสุภูตินั้นกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์จะทรมานนาคราชนั้นเอง” พระผู้มีพระภาคไม่ทรงอนุญาต ต่อมา ภิกษุแม้ทั้งหมดก็ได้พากันลุกขึ้นกราบทูลตามลำดับ มีท่านพระกาฬุทายี ท่านพระราหุลเป็นต้น พระผู้มีพระภาคก็ไม่ทรงอนุญาต ในที่สุดพระมหาโมคคัลลานเถระจึงกราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์จะทรมานนาคราชนั้นเองพระเจ้าข้า” พระผู้มีพระภาคทรงอนุญาตว่า “เธอจงทรมานเถิด โมคคัลลานะ”
พระเถระจึงละอัตภาพแปลงเพศเป็นนาคราชรูปร่างใหญ่โต เอาขนดโอบพันทับขนดของนันโทปนันทนาคราชถึง ๑๔ ชั้น วางพังพานของตนทับเหนือพังพานของ