ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ท่านพระปุณณมนตานีบุตร ได้ทำในเกาะลังกา เล่ากันมาว่า ในสมัยอดีตกาล พระภิกษุ ๗๐๐ รูปได้ไปสำนักของพระเถระแต่เช้าตรู่ พระเถระคิดว่า พระภิกษุสงฆ์มีมาก จักมีบ้านที่ภิกขาจารที่ไหน ดังนี้ ไม่มองเห็นในทวีปลังกาทั้งหมด แต่มองเห็นว่าจักมีในเมืองปาฏลีบุตรพวกโน้น จึงให้ภิกษุทั้งหลายถือเอาบาตรและจีวรแล้วพูดว่า “มาเถิดอาวุโส เราจักไปสู่ที่ภิกขาจาร” ย่นแผ่นดินไปสู่กรุงปาฏลีบุตรแล้วพระภิกษุทั้งหลายถามว่า “เมืองนี้คือเมืองไหนขอรับ ?” ตอบว่า “เมืองปาฏลีบุตร อาวุโส” ถามว่า “ท่านขอรับ เมืองปาฏลีบุตรอยู่นี้ไกล ?” ตอบว่า “อาวุโส พระเถระผู้ได้ย่นแผ่นดินที่ไกลทำให้ใกล้ก็ได้” ถามว่า “มหาสมุทรอยู่ที่ไหนขอรับ ?” ตอบว่า “อาวุโส ท่านข้ามเมืองเขียวแห่งหนึ่งมาในระหว่างทาง มิใช่หรือ ?” พระภิกษุทั้งหลายพูดว่า “จริงละ ขอรับ แต่มหาสมุทรเป็นของใหญ่” พระเถระพูดว่า “อาวุโส พระเถระผู้ได้ทำทั้งหลายให้แม้ของใหญ่ให้เป็นของเล็กก็ได้” ก็พระเถระนี้เป็นฉันใด แม้พระติสสทัตตเถระก็เป็นฉันนั้น ท่านสรงน้ำในเวลาเย็น ห่มผ้าอุตตราสงค์แล้วเกิดคิดขึ้นว่า จักไหว้ต้นพระมหาโพธิ์ ได้ทำให้เป็นที่ใกล้แล้ว
ถามว่า - ก็ใครเล่าถือเอาที่ใกล้ทำให้เป็นที่ไกลได้ ?
ตอบว่า - พระผู้มีพระภาค จริงอยู่ พระผู้มีพระภาคได้ทรงทำที่ระหว่างพระองค์กับพระองค์คิมาล แม้ใกล้ก็ทรงทำให้ไกลได้
ถามว่า - ใครหรือได้ทำของมากให้เป็นของน้อย ?
ตอบว่า - พระมหากัสสปเถระ นัยว่า ในวันเล่นนักขัตฤกษ์ในกรุงราชคฤห์ พวกเด็กผู้หญิง ๕๐๐ คนพากันทำขนมมีลักษณะคล้ายดวงจันทร์แล้วไปเล่นนักขัตฤกษ์ พบพระผู้มีพระภาคแล้วมิได้ถวายอะไร ๆ เลย แต่ครั้นพบพระเถระซึ่งมาข้างหลังจึงชวนกันว่า พระเถระของพวกเรากำลังมา พวกเราจักถวายขนมทั้งหมด จึงถือเอาขนมเข้าไปหาพระเถระแล้ว พระเถระเอาบาตรออกแล้วได้ทำขนมทั้งหมดให้พอเต็มบาตรใบเดียว พระผู้มีพระภาคประทับนั่งรอพระเถระอยู่ข้างหน้า พระเถระได้นำมาถวายแด่พระผู้มีพระภาคแล้ว