ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
เมื่อระลึกถึงการหัวเราะ การพูด และการเล่นหัวกับมาตุคามในกาลก่อนแล้วเกิดความยินดี ความยินดีนั้นชื่อว่าเป็นความขาด ความทะลุ ความด่าง และความพร้อยแห่งพรหมจรรย์.
อีกประการหนึ่ง แม้ไม่ระลึกอย่างนั้น แต่เห็นคฤหัสถ์หรือบุตรคฤหัสถ์พรั่งพร้อมบำเรอด้วยกามคุณ 5 แล้วพอใจ ยินดี และปรารถนาภาวะเช่นนั้น ความยินดีนั้นก็เป็นเมถุนสังโยค.
อีกประการหนึ่ง แม้ไม่ยินดีในกามคุณเช่นนั้น แต่ประพฤติพรหมจรรย์ด้วยความปรารถนาว่า ด้วยศีล วัตร ตบะ หรือพรหมจรรย์นี้ ขอให้เราเป็นเทพเจ้าหรือเทพองค์ใดองค์หนึ่ง แล้วพอใจในความเป็นเทพ ความพอใจนั้นก็ชื่อว่าเป็นความขาด ความทะลุ ความด่าง และความพร้อยแห่งพรหมจรรย์.
ด้วยอำนาจแห่งเมถุนสังโยค 7 ประการเหล่านี้ ศีลจึงชื่อว่าขาด ทะลุ ด่าง และพร้อย เป็นศีลเศร้าหมอง ไม่ผ่องแผ้ว.
ภาวะที่ศีลไม่ขาดเป็นต้น ท่านสงเคราะห์ด้วยความไม่แตกแห่งสิกขาบททั้งหลายโดยสิ้นเชิง ด้วยการทำคืนสิกขาบทที่ควรทำคืนซึ่งแตกแล้ว ด้วยความไม่มีเมถุนสังโยค 7 ประการ และด้วยข้อปฏิบัติอื่น ๆ อันเป็นฝ่ายเกื้อกูลแก่ความบริสุทธิ์.