ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ข้อปฏิบัติอื่น ๆ นั้น ได้แก่ ความไม่ให้บาปธรรมเกิดขึ้นเพราะโกรธ ผูกโกรธ ลบหลู่ ตีเสมอ ริษยา ตระหนี่ มายา สาไถย ดื้อด้าน แข่งดี ถือตัว มัวเมา และประมาทเป็นต้น อีกทั้งการยังคุณธรรมให้เกิดขึ้น เช่น ความมักน้อย ความสันโดษ ความขัดเกลา และความสงัด.
ศีลเหล่าใด แม้ไม่ขาดเพราะต้องการลาภ สักการะ และชื่อเสียง หรือแม้ขาดไปด้วยโทษบางอย่างแล้ว แต่ทำคืนตามธรรมโดยชอบ ศีลเหล่านั้นเรียกว่าไม่ขาด ไม่ทะลุ ไม่ด่าง ไม่พร้อย โดยประการทั้งปวง.
ศีลเหล่านั้นชื่อว่า ภูชิสสะ เพราะทำบุคคลให้เป็นไท ชื่อว่า วิญญุปสัตถะ เพราะเป็นศีลที่วิญญูชนสรรเสริญ ชื่อว่า อปรามัฏฐะ เพราะไม่ถูกตัณหาและทิฏฐิลูบคลำ และชื่อว่า สมาธิสังวัตตนิกะ เพราะเป็นไปเพื่อสมาธิ.
บุคคลผู้มีศีลขาดย่อมไม่เป็นที่พอใจของเทวดาและมนุษย์ ไม่ควรแก่การแนะนำสั่งสอนของเพื่อนพรหมจารี เมื่อมีผู้กล่าวติเตียนความประพฤติชั่วก็เดือดร้อน เมื่อมีผู้กล่าวสรรเสริญผู้ทุศีลก็ยินดี เขาเป็นเหมือนผ้าเก่าเปื้อนที่ไม่น่ารับไว้.