ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ความสุขของภิกษุผู้มีศีลขาด ไม่สละกามสุขอันมีผลเป็นทุกข์เผ็ดร้อนยิ่งกว่าทุกข์ในการกอดกองไฟ จักมีแต่ที่ไหน.
ความสุขในอันยินดีการกราบไหว้ของภิกษุผู้มีศีลวิบัติ ผู้มีส่วนแห่งทุกข์ยิ่งกว่าทุกข์ในการเสียดสีแห่งเชือกหนังสัตว์อันมันเหนียว จักมีได้อย่างไรเล่า.
ความสุขในอันยินดีต่อการประณมมือของผู้มีศรัทธาทั้งหลายของภิกษุผู้ไม่มีศีล ผู้มีทุกข์อันมีประมาณยิ่งกว่าทุกข์เกิดแต่การทิ่มแทงด้วยหอก เหตุไรจึงจักมีได้เล่า.
ความสุขในการบริโภคจีวรของภิกษุผู้ไม่สำรวม ผู้จะต้องเสวยสัมผัสแผ่นเหล็กอันลุกโชนในนรกสิ้นกาลนาน จักมีได้อย่างไร.
สำหรับภิกษุผู้ไม่มีศีล แม้บิณฑบาตจะมีรสอร่อยก็เปรียบเหมือนยาพิษอันร้ายแรง เพราะเป็นเหตุให้กลืนกินก้อนเหล็กแดงตลอดกาลนาน.
การใช้เตียงและตั่งของภิกษุผู้ไม่มีศีล แม้เขาจะสำคัญว่าเป็นสุข ก็ชื่อว่าเป็นทุกข์ เพราะต้องถูกเตียงและตั่งเหล็กอันลุกโชนเบียดเบียนตลอดกาลนาน.
จะน่ายินดีอะไรในการอยู่ในวิหารที่เขาถวายด้วยศรัทธาสำหรับภิกษุผู้ทุศีล เพราะเป็นเหตุให้ตกไปอยู่ในกลางหม้อเหล็กอันลุกโชน.
พระผู้มีพระภาคผู้ทรงเป็นครูของโลก ได้ตรัสครหาภิกษุผู้ทุศีลว่า เป็นผู้มีความประพฤติน่ารังเกียจ รกเป็นหยากเยื่อ ชุ่มโชกไปด้วยกิเลส และน่าติเตียน.