ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
โดยประเภท แม้ภิกษุผู้ทรงไว้ซึ่งผ้า 3 ผืนเป็นปกตินี้ก็มี 3 ประเภทเหมือนกัน. ใน 3 ประเภทนั้น ภิกษุผู้เตจีวริกชั้นอุกฤษฏ์ ต้องย้อมผ้าอันตรวาสกหรือผ้าอุตตราสงค์ก่อน ครั้นแล้วจึงนุ่งผ้าผืนที่ย้อมแล้วนั้น แล้วย้อมผืนอื่นนอกจากนี้ต่อไป พึงห่มผ้าที่เขาย้อมแล้วนั้นจึงย้อมผ้าสังฆาฏิต่อไป แต่ที่จะใช้ผ้าสังฆาฏินุ่งนั้นย่อมไม่สมควร. ที่กล่าวมานี้เป็นธรรมเนียมของภิกษุนั้นในเสนาสนะภายในบ้าน ส่วนในเสนาสนะป่าจะซักย้อมพร้อมกัน 2 ผืนก็สมควร แต่จะต้องนั่งอยู่ ณ ที่ใกล้ ๆ กับผ้า เพื่อว่าพอเห็นใคร ๆ เข้าก็สามารถที่จะดึงเอาผ้ามาปกปิดทันท่วงที.
สำหรับภิกษุผู้เตจีวริกชั้นกลาง จะนุ่งหรือจะห่มผ้าสำหรับใช้ห่ม ซึ่งมีอยู่ประจำในโรงย้อมผ้า แล้วทำการย้อมผ้าก็สมควร.
สำหรับภิกษุผู้เตจีวริกชั้นต่ำ จะขอยืมผ้าของภิกษุผู้เข้ากันได้มานุ่งหรือห่มแล้วทำการย้อมผ้าก็สมควร แม้ผ้าปูลาดในที่นั้นก็สมควรแก่เธอ แต่ที่จะรักษาไว้เป็นนิจนั้นไม่สมควร แม้ผ้าของพวกภิกษุผู้เข้ากันได้ที่จะขอยืมมาใช้ ก็เป็นบางคราวบางคราว.
ส่วนผ้าที่เพิ่มขึ้นเป็นผืนที่ 4 สำหรับภิกษุผู้เตจีวริก เฉพาะผ้ายังสะเท่านั้นจึงจะสมควร ถึงกระนั้นผ้านั้นกว้างเพียง 1 คืบ ยาวเพียง 3 ศอกเท่านั้น จึงจะใช้ได้. ว่าด้วยประเภทในเตจีวริกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.
ในขณะที่ภิกษุผู้เตจีวริกทั้ง 3 จำพวกนั้น ยินดีต่อผ้าผืนที่ 4 นั่นเทียว ธุดงค์ย่อมแตก คือหายจากสภาพธุดงค์. ว่าด้วยความแตกในเตจีวริกธุดงค์ เพียงเท่านี้.
อานิสงส์ในธุดงค์นี้มีดังต่อไปนี้ คือ ภิกษุผู้ทรงไว้ซึ่งผ้า 3 ผืน ย่อมเป็นผู้ชื่อว่าสันโดษยินดีด้วยผ้าเครื่องรักษาร่างกาย เพราะเหตุนั้น การถือเอาผ้าไปของท่านมีอาการเหมือนการบินไปของนก ความเป็นผู้มีการงานน้อย งดเว้นจากการสะสมผ้า ความเป็นผู้มีพฤติการณ์เบา และความละโมบในอดิเรกจีวรย่อมเบาบางลง.