ฉบับ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสโภ)
ภิกษุผู้ทรงผ้า 3 ผืนเป็นปกติ เป็นอันละเสียซึ่งความละโมบในอดิเรกจีวร คือผ้าที่เหลือเฟือ มีความเป็นผู้มีความประพฤติขัดเกลากิเลส เพราะเป็นผู้กระทำพอดีในไตรจีวรอันสมควร และเป็นอันสำเร็จผลแห่งคุณมีความเป็นผู้มักน้อยเป็นต้น คุณทั้งหลายมีอาทิดังพรรณนามานี้ ย่อมสำเร็จบริบูรณ์ ฉะนี้แล.
โยคีบุคคลผู้เป็นบัณฑิต ละความโลภในผ้าอันเหลือเฟือ งดเว้นการสะสม ทรงไว้เพียงไตรจีวร ย่อมรู้รสแห่งความสุขอันเกิดแต่ความสันโดษ.
โยคีบุคคลผู้ประเสริฐ มีไว้เฉพาะไตรจีวรประสงค์ที่จะจาริกไปอย่างสะดวกสบาย เหมือนอย่างนกมีแต่ปีกบินไป ก็พึงทำความยินดีพอใจในการจัดทำจีวรเถิด.
ว่าด้วยอานิสงส์ในเตจีวริกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้. พรรณนาการสมาทาน กรรมวิธี ประเภท ความแตก และอานิสงส์ในเตจีวริกธุดงค์นี้ ยุติลงเพียงเท่านี้.
[26] ปิณฑปาติกธุดงค์ก็เช่นเดียวกัน จากคำสมาทาน 2 อย่างนี้ คือ อติเรกลาภํ ปฏิกฺขิปามิ ข้าพเจ้าขอปฏิเสธลาภอันฟุ่มเฟือย ดังนี้อย่างหนึ่ง และ ปิณฑปาติกงฺคํ สมาทิยามิ ข้าพเจ้าขอสมาทานเอาซึ่งองค์แห่งภิกษุผู้มีอันเที่ยวบิณฑบาตเป็นธรรมเนียม ดังนี้อย่างหนึ่ง ย่อมเป็นอันโยคีบุคคลสมาทานเอาแล้วด้วยคำสมาทานอันใดอันหนึ่ง.
ว่าด้วยการสมาทานในปิณฑปาติกังคธุดงค์นี้ เพียงเท่านี้.