ปริจเฉทที่ ๒๓
กิเลสปหานกถา
(เรื่องการละกิเลส)
คำปฏิญญา
๑๓๗๕. เอเตสุ เยน เย ธมฺมา ปหาตพฺพา ภวนฺติ หิ
เตสํ ทานิ กริสฺสามิ ปกาสนมิโต ปรํ.
“แต่นี้ไปข้าพเจ้าจะแสดงกิเลสธรรมที่พึงละได้ด้วยมรรคญาณ ในบรรดามรรคญาณ ทั้ง ๔ เหล่านี้”
กิเลสธรรมที่พึงละได้ด้วยมรรคญาณ
อิเมสุปน จตูสุมคฺคญาเณสุเย ธมฺมา เยน ญาเณน ปหาตพฺพา, เตสํ ปหานเมวํ เวทิตพฺพํ. เอตานิหิยถาโยคํ สํโยชนกิเลสมิจฺฉตฺตโลกธมฺมมจฺฉริยวิปลฺลาสคนฺถาคติอาสว-โอฆโยคนีวรณปรามาสอุปาทานานุสยมลอกุสลกมฺมปถอกุสลจิตฺตุปฺปาทสงฺขาตานํ ปหาน-กรานิ.
“โปรดทราบการละกิเลสธรรมที่พึงละได้ด้วยมรรคญาณ ในบรรดามรรคญาณทั้ง ๔ เหล่านี้ว่า มรรคญาณดังกล่าวละกิเลสธรรมที่เรียกว่าสังโยชน์ กิเลส มิจฉัตตะ โลกธรรม มัจฉริยะ วิปัลลาส คันถะ อคติอาสวะ โอฆะ โยคะ นิวรณ์ ปรามาส อุปาทาน อนุสัย มลทิน อกุศลกรรมบถ และอกุศลจิตตุปบาท ตามสมควร”
ตตฺถสํโยชนานีติทส สํโยชนานิ. เสยฺยถิทํ.รูปราคารูปราคมานอุทฺธจฺจาวิชฺชาติ อิเม ปญฺจอุทฺธมฺภาคิยสํโยชนานินาม. สกฺกายทิฏฺฐิวิจิกิจฺฉา สีลพฺพตปรามาโส กามราโค