นิคมนกถา
(คำลงท้าย)
๑๔๐๐. อภิธมฺมาวตาโรยํ วโร ปรมคมฺภีโร
อิจฺฉตา นิปุณํ พุทฺธึ ภิกฺขุนา ปน โสตพฺโพ.
“คัมภีร์อภิธัมมาวตารอันดีเลิศมีเนื้อความลึกซึ้งอย่างยิ่งนี้ ภิกษุผู้ปรารถนาความรู้ อันละเอียดพึงสดับโดยแท้”
๑๔๐๑. สุมติมติวิจารโพธโน
วิมติวิโมหวินาสโน อยํ
กุมติมติมหาตโมนาโส ปฏุมติภาสกโร มโต มยา.
“ข้าพเจ้าได้กล่าวคัมภีร์นี้อันแสดงความเป็นไปแห่งปรีชาของพระศาสดาผู้ทรง พระปรีชาดีที่กำจัดความหลงของผู้มีความเห็นผิดทั้งกำจัดความมืดมนคือความเห็นผิดของ ผู้มีความเห็นชั่ว”
๑๔๐๒. ยโต สุมตินา มโต นามโต
อายาจิตสมฺมานโต มานโต
ตโต หิ รจิโต สทา โตสทา มยา หิตวิภาวนา ภาวนา.
“ภิกษุผู้มีนามว่า สุมติ ได้วิงวอนนอบน้อมด้วยความเคารพ ดังนั้น ข้าพเจ้าจึง ประพันธ์คัมภีร์นี้ที่ธีรชนเคารพเป็นนิตย์ อันสัตบุรุษสรรเสริญ และให้ความยินดีปรีดาเสมอ เพราะแสดงข้อความอันเป็นประโยชน์เกื้อกูล”