แนวทางคำสอนของคณะมหาวิหารวาสี ซึ่งกอปรด้วยอักขระอันไพเราะ ดังนั้น ภิกษุผู้ ปรารถนาประโยชน์เกื้อกูลจึงควรกระทำความเอื้อเฟื้อในคัมภีร์นี้”
๑๔๐๘. สทฺธมฺมฏฺฐิติกาเมน กโรนฺเตน จ ยํ มยา
ปุญฺญมธิคตํ เตน สุขํ ปปฺโปนฺตุ ปาณิโน.
“ข้าพเจ้าผู้ประพันธ์ที่ปรารถนาความตั้งมั่นแห่งพระสัทธรรม ได้รับบุญใด[ด้วยการ ประพันธ์]สัตว์ทั้งหลายจงประสบสุขด้วยบุญนั้น”
๑๔๐๙. อนฺตรายํ วินา จายํ ยถาสิทฺธิมุปาคโต
ตถา กลฺยาณสงฺกปฺปา สิทฺธึ คจฺฉนฺตุ ปาณินํ.
“คัมภีร์นี้บรรลุความสำเร็จโดยปราศจากอันตราย ฉันใด ความดำริอันดีงามของ เหล่าสัตว์จงบรรลุความสำเร็จ ฉันนั้น”
๑๔๑๐. นรนาริคณากิณฺเณ อสงฺกิณฺณกุลากุเล
ผีเต สพฺพงฺคสมฺปนฺเน สุปสนฺนสิโตทเก.
๑๔๑๑. นานารตนสมฺปุณฺเณ วิวิธาปณสงฺกเฏ
กาเวรปฏฺฏเน รมฺเม นานาราโมปโสภิเต.
๑๔๑๒. เกลาสสิขราการ- ปาสาทปฏิมณฺฑิเต
การิเต กณฺหทาเสน ทสฺสนีเย มโนรเม.
๑๔๑๓. วิหาเร วิวิธาการ- จารุปาการโคปุเร
ตตฺถ ปาจีนปาสาเท มยา นิวสตา สทา.
๑๔๑๔. อสลฺเลขมสาขเลฺยสีลาทิคุณโสภินา
อยํ สุมตินา สาธุ ยาจิเตน กโต สตา.
“ข้าพเจ้าผู้พำนักอยู่เสมอในปราสาททิศตะวันออกของวัดที่มีกำแพงและซุ้มประตู งามด้วยลักษณะต่างๆ ประดับด้วยปราสาท[งามสง่า]ดุจยอดเขาไกรลาศ เป็นวัดน่าทัศนารื่นรมย์