วิสุทธิ 7

ความหมดจดแห่งศีล คือความสำรวมกายและวาจาให้เรียบร้อย เป็นพื้นฐานที่ทำให้จิตไม่เดือดร้อนและพร้อมเจริญสมาธิ

ความหมดจดแห่งจิต ได้แก่สมาธิที่พ้นจากนิวรณ์ มีขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิ หรืออัปปนาสมาธิเป็นกำลังแก่การเจริญปัญญา

ความหมดจดแห่งความเห็น ด้วยปัญญากำหนดแยกนามและรูปตามสภาวะ ข้ามพ้นความเห็นผิดว่านามรูปเป็นตัวตนหรือสัตว์บุคคล

ความหมดจดด้วยการข้ามพ้นความสงสัย เมื่อปัญญารู้เหตุปัจจัยของนามรูปทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

ความหมดจดแห่งญาณที่รู้ว่าอะไรเป็นทางและมิใช่ทาง สามารถแยกวิปัสสนาที่ถูกต้องออกจากวิปัสสนูปกิเลสซึ่งอาจทำให้หลงยึด

ความหมดจดแห่งญาณที่รู้ทางดำเนิน ตั้งแต่อุทยัพพยญาณที่แก่กล้าไปจนถึงอนุโลมญาณ เห็นสังขารตามไตรลักษณ์เป็นลำดับ

ความหมดจดแห่งญาณทัสสนะ ได้แก่มัคคญาณทั้ง 4 ที่มีพระนิพพานเป็นอารมณ์ ทำกิจในอริยสัจและกำจัดกิเลสตามลำดับมรรค