พระไตรปิฎก

ฐานะแห่งพรหมที่เป็นของไม่เที่ยงเลยว่าเที่ยง กล่าวฐานะแห่งพรหมที่เป็นของ ไม่ยั่งยืนเลยว่ายั่งยืน กล่าวฐานะแห่งพรหมที่เป็นของไม่ติดต่อกันเลยว่าติดต่อ กัน กล่าวฐานะแห่งพรหมที่เป็นของไม่คงที่เลยว่าคงที่ กล่าวฐานะแห่งพรหม ที่เป็นของความเคลื่อนไหวเป็นธรรมดาทีเดียวว่า มีความไม่เคลื่อนไหวเป็น ธรรมดา และกล่าวฐานะแห่งพรหมอันเป็นที่เกิด แก่ ตาย เป็นที่จุติและ อุปบัติแห่งตนว่า ฐานะแห่งพรหมนี้ ไม่เกิด ไม่แก่ ไม่ตาย ไม่จุติ ไม่อุปบัติ ก็แหละย่อมกล่าวอุบายเป็นเครื่องออกไปอันยิ่งอย่างอื่นซึ่งมีอยู่ว่าไม่มี ดังนี้. [๕๖๙] พกพรหมทูลว่า ข้าแต่พระโคดม พวกข้าพระองค์ ๗๒ คน บังเกิดในพรหมโลกนี้เพราะ บุญกรรม ยังอำนาจให้เป็นไป ล่วงชาติ ชราได้แล้ว การอุปบัติในพรหมโลก ซึ่ง ถึงฝั่งไตรเภทนี้เป็นที่สุดแล้ว ชนมิใช่ น้อยย่อมปรารถนาเป็นดังพวกข้าพระองค์. [๕๗๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ดูก่อนพกพรหม ท่านสำคัญอายุใด ว่ายืน ก็อายุนั้นสั้น ไม่ยืนเลย ดูก่อน พรหม เรารู้อายุหนึ่งแสนนิรัพพุท๑ ของ ท่านได้ดี. [๕๗๑] พกพรหมทูลว่า ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์ ตรัสว่า เราเป็นผู้มีปกติเห็นไม่มีที่สิ้นสุด ๑. นิรัพพุท เป็นสังขยาซึ่งมีจำนวนสูญ ๖๘ สูญ