พระไตรปิฎก

๘. กัฏฐหารสูตร ว่าด้วยความเป็นพรหม [๗๐๙] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ไพรสณฑ์ แห่งหนึ่งในแคว้นโกศล. ก็สมัยนั้น พวกมาณพหลายคน ซึ่งเป็นอันเตวาสิกของพราหมณ์ ภารทวาชโคตรคนหนึ่ง เที่ยวหาฟืนพากันเข้าไปยังไพรสณฑ์นั้น แล้วได้เห็น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งขัดสมาธิ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้ เฉพาะหน้า อยู่ในไพรสณฑ์นั้น จึงเข้าไปหาพราหมณ์ ภารทวาชโคตรถึงที่อยู่ แล้วบอกพราหมณ์ ภารทวาชโคตรว่า ขอท่านพึงทราบ พระสมณโคดมประทับ นั่งขัดสมาธิ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้เฉพาะหน้า อยู่ในไพรสณฑ์. [๗๑๐] ลำดับนั้น พราหมณ์ ภารทวาชโคตรพร้อมด้วยมาณพเหล่านั้น เข้าไปยังไพรสณฑ์นั้นแล้ว ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งขัดสมาธิ ตั้งพระกายตรง ดำรงพระสติไว้เฉพาะหน้า ครั้นเห็นแล้ว จึงเข้าไปเฝ้า พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ ที่นั้น แล้วได้ทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า ภิกษุ ท่านเข้าไปสู่ป่าที่ว่างเปล่า ปราศจากตนในป่าหนาทึบ น่าหวาดเสียว นัก มีกายไม่หวั่นเป็นประโยชน์ งาม เพ่งพินิจฌานอย่างดีหนอ ท่านเป็นมุนี อาศัยป่า อยู่ในป่าผู้เดียว ซึ่งไม่มีการ ขับร้อง และการบรรเลง การที่ท่านมีจิต ยินดี อยู่ในป่าแต่ผู้เดียวนี้ ปรากฏเป็น ข้อน่าอัศจรรย์แก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า