พระไตรปิฎก

ปรารถนาไตรทิพย์อันสูงสุด จึงมุ่งหมาย ความเป็นสหายกับท้าวมหาพรหมผู้เป็น อธิบดีของโลก เหตุไร ท่านจึงชอบใจป่า ที่ปราศจากคน ท่านทำความเพียรในที่นี้ เพื่อบังเกิดเป็นพรหมหรือ. [๗๑๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า ความมุ่งหวังหรือความเพลิดเพลิน อย่างใด ๆ ในอารมณ์หลายชนิด ซึ่งมี ประจำอยู่ทุกเมื่อ นานาประการ หรือ ตัณหาอันเป็นเหตุให้กระชับแน่น ซึ่งมี อวิชชาเป็นมูลราก ก่อให้เกิดทั้งหมด เราทำให้สิ้นสุดพร้อมทั้งรากแล้ว เราจึง ไม่มีความมุ่งหวัง ไม่มีตัณหาประจำ ไม่มีตัณหาเข้ามาใกล้ มีปกติเห็นหมดจด ในธรรมทั้งปวง บรรลุสัมโพธิญาณอัน สูงสุด ประเสริฐ เราควรเป็นพรหม แกล้วกล้าเพ่งอยู่. [๗๑๒] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเช่นนี้แล้ว พราหมณ์ ภารทวาช- โคตรได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ท่านพระโคดม ภาษิตของพระองค์ แจ่มแจ้งนัก ท่านพระโคดม ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก พระองค์ทรง ประกาศธรรมโดยอเนกปริยาย ดุจหงายภาชนะที่คว่ำ เปิดของที่ปิด บอกทาง แก่คนหลงทาง ส่องประทีปในที่มืด ด้วยหวังว่า คนมีจักษุจะมองเห็นรูปได้ ข้าแต่ท่านพระโคดม ข้าพระองค์ขอถึงพระผู้มีพระภาคเจ้ากับพระธรรมและ