พระไตรปิฎก

๔. พวกชนพาลผู้มีปัญญาทราม ย่อมประกอบ เนื่อง ๆ ซึ่งความประมาท ส่วนผู้มีปัญญาย่อมรักษา ความไม่ประมาทได้เหมือนทรัพย์อันประเสริฐ ท่าน ทั้งหลาย อย่าตามประกอบความประมาท อย่าตาม ประกอบความเชยชิดด้วยความยินดีในกาม เพราะ ว่าผู้ไม่ประมาทแล้ว เพ่งพินิจอยู่ ย่อมบรรลุสุขอัน ไพบูลย์. ๕. เมื่อใดบัณฑิตบรรเทาความประมาทด้วย ความไม่ประมาท เมื่อนั้นบัณฑิตนั้น ขึ้นสู่ปัญญา เพียงดังปราสาท ไม่เศร้าโศก ย่อมพิจารณาเห็น หมู่สัตว์ผู้มีความเศร้าโศก ปราชญ์ย่อมพิจารณาเห็น คนพาลทั้งหลายได้ เหมือนคนผู้ยืนอยู่บนยอดเขา มองเห็นชนผู้ยืนอยู่บนพื้นดินได้ฉะนั้น. ๖. ผู้มีปัญญาดี เมื่อชนทั้งหลายประมาทแล้ว ไม่ประมาท เมื่อชนทั้งหลายหลับแล้ว ตื่นอยู่โดย มาก ย่อมละบุคคลผู้มีปัญญาทรามไปเสีย ดุจม้า ตัวมีฝีเท้าเร็ว ละทิ้งม้าตัวหากำลังมิได้ไปฉะนั้น. ๗. ท้าวมฆวะถึงความเป็นผู้ประเสริฐกว่า เทพยดาทั้งหลาย เพราะความไม่ประมาท บัณฑิต ทั้งหลายย่อมสรรเสริญความไม่ประมาท ความประ- มาทอันท่านติเตียนทุกเมื่อ.