พระไตรปิฎก

หน่ายในทุกข์ นั่นเป็นทางแห่งความหมดจด. เมื่อใด บัณฑิตย่อมเห็นด้วยปัญญาว่า ธรรม ทั้งปวงเป็นอนัตตา เมื่อนั้น ย่อมหน่ายในทุกข์ ความ หน่ายในทุกข์ นั่นเป็นทางแห่งความหมดจด. ๓. ก็บุคคลยังหนุ่มแน่นมีกำลัง (แต่) ไม่ขยัน ในกาลที่ควรขยัน เข้าถึงความเป็นผู้เกียจคร้าน มีใจ ประกอบด้วยความดำริอันจมแล้ว ขี้เกียจ เกียจคร้าน ย่อมไม่พบทางด้วยปัญญา. ๔. บุคคลผู้มีปกติรักษาวาจา สำรวมดีแล้วด้วย ใจ และไม่ควรทำอกุศลด้วยกาย พึงยังกรรมบถ ทั้งสามเหล่านี้ให้หมดจด ทั้งยินดีทางที่ท่านผู้แสวง หาคุณประกาศแล้ว. ๕. ปัญญาย่อมเกิดเพราะการประกอบแล ความ สิ้นไปแห่งปัญญา เพราะการไม่ประกอบ บัณฑิต รู้ทาง ๒ แพร่งแห่งความเจริญ และความเสื่อมนั่น แล้ว พึงตั้งตนไว้โดยประการที่ปัญญาจะเจริญขึ้นได้. ๖. ท่านทั้งหลายจงตัดกิเลสดุจป่า อย่าตัด ต้นไม้ ภัยย่อมเกิดแต่กิเลสดุจป่า ภิกษุทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงตัดกิเลสดุจป่า และดุจหมู่ไม้ตั้งอยู่ ในป่าแล้ว เป็นผู้ไม่มีกิเลสดุจป่าเถิด เพราะกิเลสดุจ หมู่ไม้ตั้งอยู่ในป่า ถึงมีประมาณนิดหน่อยของนรชน