Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 54 หน้าที่ 223

เล่ม มมร. 54 หน้า 223 ข้อ 453
โดยคุณนิรมิตนั้นชื่อข้าพเจ้าปรากฏว่าเขมา สมัย ที่ข้าพเจ้าเจริญวัยเติบโตเป็นสาวมีรูปโฉมและผิวพรรณ งาม พระราชบิดาก็ถวายข้าพเจ้าแก่พระเจ้าพิมพิสาร ข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานของพระองค์ ยินดีแต่ในการ บำรุงรูป ไม่พอใจคนที่กล่าวโทษรูปเป็นอันมาก ครั้ง นั้น พระเจ้าพิมพิสารโปรดให้นักขับร้องขับเพลง พรรณนาพระวิหารเวฬุวันกะข้าพเจ้าด้วยพระประสงค์ จะทรงอนุเคราะห์ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าสำคัญว่า พระเวฬุ- วันวิหาร อันเป็นที่ประทับแห่งพระสุคต เป็นที่รื่นรมย์ ผู้ใดยังมิได้เห็น ก็เท่ากับว่าผู้นั้นยังไม่เห็นนันทวัน พระวิหารเวฬุวันเป็นดังว่านันทวันอันเป็นที่เพลิดเพลิน ของนรชน ผู้ใดได้เห็นแล้วเท่ากับว่าผู้นั้นเห็นนันทวัน อันเป็นที่เพลิดเพลินดีของท้าวอมรินทร์เทวราช ทวย- เทพละนันทวันนั้นแล้วลงมายังพื้นดิน เห็นพระวิหาร เวฬุวันอันน่ารื่นรมย์เข้าแล้วก็อัศจรรย์ใจดูไม่อิ่ม พระ- วิหารเวฬุวัน เกิดขึ้นเพราะบุญของพระราชาอันบุญของ พระพุทธเจ้าตกแต่งแล้ว ใครเล่าจะกล่าวกองคุณของ พระเวฬุวันนั้นมิให้เหลือได้. ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้ฟังความสมบูรณ์แห่งพระ- วิหารเวฬุวัน เป็นที่ซึ้งโสตและจับใจแล้วอยากจะชม พระเวฬุวันนั้น จึงกราบทูลพระราชา ครั้งนั้นพระ- มหิบดีจึงโปรดส่งข้าพเจ้าพร้อมด้วยบริวารเป็นอันมาก
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka