พระไตรปิฎก

[๑๔๗๐] บุรุษรู้แจ้งธรรมแต่สำนักอาจารย์ใด อนึ่ง การที่สัตบุรุษทั้งหลาย กำจัดความสงสัยของ บุรุษนั้นนั่นแหละ ชื่อว่าเป็นดังเกาะหรือเป็น ที่พึ่งพาของบุรุษนั้น คนมีปัญญาไม่พึงละมิตร- ภาพกับอาจารย์เช่นนั้น. [๑๔๗๑] คฤหัสถ์ผู้บริโภคกามคุณเป็นคนเกียจ- คร้านไม่ดี บรรพชิตผู้ไม่สำรวมระวังไม่ดี พระ- ราชาไม่ทรงพิจารณาเสียก่อนแล้ว ประกอบ ราชกิจไม่ดี บัณฑิตมักโกรธก็ไม่ดี. [๑๔๗๒] ข้าแต่พระราชา กษัตริย์ควรพิจารณา ก่อนแล้ว จึงค่อยประกอบราชกิจ ไม่พิจารณา ก่อน ไม่ควรประกอบราชกิจ พระยศและ พระเกียรติ ย่อมเจริญแก่พระราชา ผู้ทรง พิจารณาเสียก่อน แล้วจึงประกอบราชกิจ. จบ ภูริปัญหาชาดกที่ ๑๔