พระไตรปิฎก

อยู่เหมือนความองอาจแห่งราชสีห์ฉะนั้น ท่าน จักได้เห็นเราพร้อมด้วยความสำเร็จนั้นอีก. [๑๔๖๖] ก็บุคคลบางพวก แม้จะมีความสุขก็ไม่ ทำบาป บุคคลอีกพวก ๑ ไม่ทำบาป เพราะ เกรงกลัวต่อการเกี่ยวข้องด้วยความติเตียน ท่านเป็นคนสามารถมีความคิดว้างขวาง เหตุไร จึงไม่ทำทุกข์ให้เกิดแก่เรา. [๑๔๖๗] บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่ประพฤติธรรม อันเป็นบาป เพราะเหตุแห่งความสุขของตน ถูกทุกข์กระทบแล้ว แม้จะพลาดพลั้งลงไปก็ สงบอยู่ได้ไม่ละทิ้งธรรม เพราะความรักและ ความชัง. [๑๔๖๘] บุคคลควรถอนตนผู้เข็ญใจขึ้น ด้วย เพศที่อ่อนแอ หรือแข็งแรงอย่างใดอย่างหนึ่ง ภายหลังจึงประพฤติธรรม. [๑๔๖๙] บุคคลนอนหรือนั่งที่ร่มเงาแห่งต้นไม้ใด ไม่พึงหักก้านกิ่งแห่งต้นไม้นั้น เพราะบุคคลผู้ ประทุษร้ายมิตรเป็นคนชั่วช้า.