พระไตรปิฎก

๓. ธรรมเทวปุตตชาดก ว่าด้วยเรื่องธรรมชนะอธรรม [๑๕๑๕] ดูก่อนอธรรมเทพบุตร ฉันเป็นผู้สร้าง ยศ สร้างบุญ สรณะและพราหมณ์สรรเสริญทุกเมื่อ อธรรมเอ๋ย ฉันชื่อว่าเป็นฝ่ายธรรม อันเทวดาและมนุษย์ บูชาแล้ว คู่ควรแก่หนทาง ท่านจงให้หนทางแก่ฉันเถิด. [๑๕๑๖] ดูก่อนธรรมเทพบุตร เราชื่อว่าอธรรม ขึ้นสู่ยานแห่งอธรรมอันมั่นคง ไม่เคยกลัวใคร มีกำลัง เข้มแข็ง ธรรมเอ๋ย เราจะพึงให้ทางที่ไม่เคยให้ใคร แก่ท่านในวันนี้ เพราะเหตุอะไรเล่า. [๑๕๑๗] ธรรมแลปรากฏก่อน ภายหลังอธรรม จึงเกิดขึ้นในโลก เราเป็นผู้เจริญกว่า ประเสริฐกว่า ทั้งเก่ากว่า ขอจงให้ทางแก่เราเถิด น้องเอ๋ย. [๑๕๑๘] เราจะไม่ให้หนทางแก่ท่าน เพราะการ ขอร้องหรือเพราะความเป็นผู้สมควร ในวันนี้เรา ทั้งสองจงมารบกัน แล้วหนทางเป็นของผู้ชนะใน การรบ. [๑๕๑๙] เราผู้ชื่อว่าธรรม เป็นผู้ลือชาปรากฏไป ทั่วทุกทิศ มีกำลังมาก มียศประมาณไม่ได้ ไม่มีผู้เสมอ เหมือน ประกอบด้วยคุณทั้งปวง อธรรมเอ๋ย ท่านจัก ชนะได้อย่างไร. [๑๕๒๐] เขาเอาฆ้อนเหล็กตีทองอย่างเดียว หา ได้เอาทองตีเหล็กไม่ ถ้าหากว่าเราผู้ชื่อว่าอธรรม ฆ่า ท่านผู้ชื่อว่าธรรมในวันนี้ได้ เหล็กจะน่าดู น่าชม เหมือนทองคำ ฉะนั้น.