พระไตรปิฎก

๖. ปัญญาในการพิจารณาเห็นความแปรปรวนแห่งธรรม ส่วนปัจจุบัน เป็นอุทยัพพยญาณ, ๗. ปัญญาในการพิจารณาอารมณ์แล้วพิจารณาเห็นความ แตกไป เป็นวิปัสสนาญาณ, ๘. ปัญญาในการปรากฏโดยความเป็นภัย เป็นอาทีนว- ญาณ, ๙. ปัญญาในความปรารถนาจะพ้นไปทั้งพิจารณา และ วางเฉยอยู่ เป็นสังขารุเปกขาญาณ, ๑๐. ปัญญาในการออกและหลีกไปจากสังขารนิมิตภาย นอก เป็นโคตรภูญาณ, ๑๑. ปัญญาในการออกและหลีกไปจากกิเลส ขันธ์ และ สังขารนิมิตภายนอกทั้งสอง เป็นมรรคญาณ, ๑๒. ปัญญาในการระงับปโยคะ เป็นผลญาณ, ๑๓. ปัญญาในการพิจารณาเห็นอุปกิเลสนั้น ๆ อันอริย- มรรคนั้น ๆ ตัดเสียแล้ว เป็นวิมุตติญาณ, ๑๔. ปัญญาในการพิจารณาเห็นธรรมที่เข้ามาประชุมใน ขณะนั้น เป็นปัจจเวกขณญาณ, ๑๕. ปัญญาในการกำหนดธรรมภายใน เป็นวัตถุนานัตต- ญาณ,