พระไตรปิฎก

๑๖. ปัญญาในการกำหนดธรรมภายนอก เป็นโคจรนา- นัตตญาณ, ๑๗. ปัญญาในการกำหนดจริยา เป็นจริยานานัตตญาณ, ๑๘. ปัญญาในการกำหนดธรรม ๔ เป็นภูมินานัตตญาณ, ๑๙. ปัญญาในการกำหนดธรรม ๙ เป็นธรรมนานัตตญาณ, ๒๐. ปัญญาที่รู้ยิ่ง เป็นญาตัฏฐญาณ, ๒๑. ปัญญาเครื่องกำหนดรู้ เป็นตีรณัฏฐญาณ, ๒๒. ปัญญาในการละ เป็นปริจจาคัฏฐญาณ, ๒๓. ปัญญาเครื่องเจริญ เป็นเอกรสัฏฐญาณ, ๒๔. ปัญญาเครื่องทำให้แจ้ง เป็นผัสสนัฏฐญาณ, ๒๕. ปัญญาในความต่างแห่งอรรถ เป็นอรรถปฏิสัมภิทา- ญาณ, ๒๖. ปัญญาในความต่างแห่งธรรม เป็นธรรมปฏิสัมภิทา- ญาณ, ๒๗. ปัญญาในความต่างแห่งนิรุตติ เป็นนิรุตติปฏิสัม- ภิทาญาณ, ๒๘. ปัญญาในความต่างแห่งปฏิภาณ เป็นปฏิภาณปฏิ- สัมภิทาญาณ, ๒๙. ปัญญาในความต่างแห่งวิหารธรรม เป็นวิหารรัฏฐ- ญาณ,