Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 16 หน้าที่ 7

เล่ม มมร. 16 หน้า 7 ข้อ 134
มีฝ่าพระบาทตั่งประดิษฐานเรียบ เป็นคฤหัสถ์ หรือบรรพชิตก็ไม่มีใครข่มได้ พระลักษณะ นั้นย่อมเป็นนิมิตส่องความนั้น พระราชกุมารนี้เมื่ออยู่ครองเรือนไม่มีใคร ข่มได้ มีแต่ครอบงำพวกปรปักษ์ เหล่าศัตรู มิอาจย่ำยีได้ ใคร ๆ ที่เป็นมนุษย์ในโลกนี้ หากพระราชกุมารนี้ออกทรงผนวช ทรง ยินดีในเนกขัมมะ จะมีพระปรีชาเห็นแจ้ง เป็นอัครบุคคลไม่ถึงความเป็นผู้อันใครๆ ข่ม ได้ ย่อมเป็นผู้สูงสุดกว่านรชน อันนี้เป็น ธรรมดาของพระกุมารนั้น. ว่าด้วยการบรรเทาความสะดุ้งกลัว [ ๑๓๔ ] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเคยเป็นมนุษย์ในกาลก่อน ในภพก่อน ในกำเนิดก่อน ได้นำความสุขมาให้แก่ชนเป็นอันมาก บรรเทา ความหวาดกลัวและความสะดุ้ง จัดการรักษาป้องกันคุ้มครองอย่างเป็นธรรม ได้ให้ทานพร้อมด้วยวัตถุอันเป็นบริวาร. ตถาคตนั้นเบื้องหน้าแต่ตายเพราะ. กายแตก ย่อมเข้าถึงโลกสวรรค์ เพราะธรรมนั้นอันตนทำ สั่งสม พอกพูน ไพบูลย์ไว้แล้ว. ตถาคตได้ครอบงำเทวดาทั้งหลายอื่นในเทวโลกโดยฐานะ ๑๐ คือ อายุทิพย์ ฯ ล ฯ ครั้นจุติจากโลกสวรรค์นั้นแล้ว มาถึงความเป็น
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka