Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 16 หน้าที่ 127

เล่ม มมร. 16 หน้า 127 ข้อ 211
ปราศจากความครั่นคร้ามแต่ที่ไกล. ข้าแต่พระผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระ พุทะเจ้าขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระ อุดมบุรุษ ข้าพระพุทธเจ้าขอนอบน้อมแด่ พระองค์ ขอพระองค์ทรงตรวจดูมหาชนด้วย พระญาณอันฉลาด แม้พวกอมนุษย์ก็ถวาย บังคมพระองค์. ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลายได้สดับมาเนือง ๆ เพราะฉะนั้น จึงกล่าวเช่นนี้ ข้าพระพุทธเจ้า ทั้งหลายถามเขาว่า พวกท่านถวายบังคมพระ ชินโคดมหรือ เขาพากันตอบว่า ถวายบังคม พระชินโคดม ข้าพระพุทธเจ้าทั้งหลายขอ ถวายบังคมพระพุทธเจ้าผู้โคดม ถึงพร้อมด้วย วิชชา และจรณะ ชนทั้งหลายผู้กล่าวส่อเสียด ผู้กัดเนื้อ ข้างหลังทำปาณาติบาตลามกเป็นโจร เป็นคน ตลบตะแลงตายแล้ว ชนทั้งหลายพากันกล่าว ว่า จงนำออกไปโดยทิศใด. ท้าววิรุฬหะถวายบังคม [๒๑๑] แต่นี้ไปทิศที่ชนทั้งหลายเรียกกันว่า ทัก- ขิณทิศ มหาราชผู้ทรงยศเป็นเจ้าเป็นใหญ่ของ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka