Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 16 หน้าที่ 129

เล่ม มมร. 16 หน้า 129 ข้อ 212
ถวายบังคมพระชินโคดม ข้าพระพุทธเจ้า ทั้งหลาย ขอถวายบังคมพระพุทธโคดม ผู้ถึง พร้อมด้วยวิชชาและจรณะ. พระสุริยาทิตย์ มีมณฑลใหญ่ตกในทิศใด และเมื่อพระอาทิตย์ตก กลางวันดับไป ครั้น พระอาทิตย์ตกแล้ว ย่อมเรียกกันว่ากลางคืน. แม้ห้วงน้ำในที่พระอาทิตย์ตกแล้ว เป็น สมุทรลึกมีน้ำแผ่เต็มไป ชนทั้งหลายย่อมรู้จัก ห้วงน้ำมัน ในที่นั้นอย่างนี้ว่า สมุทรมีน้ำแผ่ เต็มไป. ท้าววิรูปักษ์ถวายบังคม [๒๑๒] แต่นี้ไปทิศที่มหาชนเรียกกันว่า ปัจฉิมทิศ ที่ท้าวมหาราชผู้ทรงยศ เป็นเจ้าเป็นใหญ่ของ พวกนาค ทรงนามว่า ท้าววิรูปักษ์ อันพวก นาคแวดล้อมแล้ว ทรงโปรดปรานด้วยการ ฟ้อนรำขับร้อง ทรงอภิบาลอยู่. ข้าพเจ้าได้สดับมาว่า โอรสของท้าวเธอมี มากองค์ มีพระนามเดียวกันทั้งเก้าสิบเอ็ดองค์ มีนามว่า อินทะ ทรงพระกำลังมาก ทั้งท้าววิรู- ปักษ์ และโอรสเหล่านั้นได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้เบิกบานแล้ว ผู้เป็นเผ้าพันธุ์แห่งพระอาทิตย์
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka