พระไตรปิฏก

{๑๐๙๖} [๑๘๔๙] พระมหาราชผู้ผดุงรัฐให้เจริญแก่ชาวกรุงสีพี

ได้ตรัสกับพระนางมัทรีนั้นว่า

เด็กทั้งหลายเคยเสวยข้าวสุกแห่งข้าวสาลีที่ปรุงด้วยเนื้ออันสะอาด

เมื่อมาเสวยผลไม้ จักทำอย่างไร

[๑๘๕๐] เด็กทั้งหลายเคยเสวยในถาดทองหนักประมาณ ๑๐๐ ปละ

เป็นของใช้ประจำราชตระกูล

เมื่อต้องมาเสวยในใบไม้ จักทำอย่างไร

[๑๘๕๑] เด็กทั้งหลายเคยสวมใส่ผ้าแคว้นกาสี

แคว้นโขมะ และแคว้นโกทุมพร

เมื่อต้องมาสวมใส่ผ้าคากรอง๑ จักทำอย่างไร

[๑๘๕๒] เด็กทั้ง ๒ เคยไปด้วยคานหาม วอ และรถ

เมื่อต้องเดินด้วยเท้าเปล่า จักทำอย่างไร

[๑๘๕๓] เด็กทั้งหลายเคยนอนในเรือนยอด มีบานหน้าต่างปิดมิดชิด

เมื่อต้องมานอนในที่โคนไม้ จักทำอย่างไร

[๑๘๕๔] เด็กทั้งหลายเคยนอนบนพรมที่ปูลาดอย่างวิจิตรบนบัลลังก์

เมื่อต้องมานอนที่ลาดด้วยหญ้า จักทำอย่างไร

[๑๘๕๕] เด็กทั้งหลายเคยลูบไล้ด้วยกฤษณาและจันทน์หอม

เมื่อต้องมาแปดเปื้อนละอองธุลี จักทำอย่างไร

[๑๘๕๖] เด็กทั้งหลายเคยดำรงอยู่ในความสุข

มีผู้ใช้แส้จามรีและกำหางนกยูงพัดวีให้

ต้องถูกเหลือบและยุงกัด จักทำอย่างไร

{๑๐๙๗} [๑๘๕๗] พระนางมัทรีราชบุตรีผู้มีความงามทั่วสรรพางค์กาย

ได้กราบทูลพระเจ้ากรุงสญชัยดังนี้ว่า ข้าแต่สมมติเทพ

ขอพระองค์อย่าได้ทรงปริเวทนาการ และอย่าได้เสียพระทัยเลย

หม่อมฉันทั้งหลายเป็นอย่างไร เด็กทั้งหลายก็จักเป็นอย่างนั้น

๑ ผ้าทำด้วยหญ้าคา