พระไตรปิฎก

{๒๒๖} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าความโกรธได้จึงไม่เศร้าโศก ท้าววัตรภู ๑

พระอริยะทั้งหลายสรรเสริญการฆ่าความโกรธ

ซึ่งมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน

เพราะบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้ว จึงไม่เศร้าโศก







{๒๒๗} [๘๕] เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

มาคธเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วย คาถาว่า

โลกรุ่งเรืองเพราะแสงสว่างเหล่าใด

แสงสว่างเหล่านั้นมีอยู่เท่าไรในโลก

พวกข้าพระองค์มาเพื่อทูลถามพระผู้มีพระภาค

ว่าจะรู้แสงสว่างนั้นได้อย่างไร ๒

{๒๒๘} พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ในโลกมีแสงสว่างอยู่ ๔ อย่าง

อย่างที่ ๕ ไม่มีในโลกนี้ คือ

(๑) ดวงอาทิตย์ส่องสว่างในกลางวัน

(๒) ดวงจันทร์ส่องสว่างในกลางคืน

(๓) ไฟส่องสว่างทั้งกลางวันและกลางคืนทุกหนทุกแห่ง

(๔) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประเสริฐกว่าแสงสว่างทั้งหลาย แสงสว่างนี้เป็นแสงสว่างอย่างยอดเยี่ยม ๓



๑ ท้าววัตรภู ในที่นี้หมายถึงท้าวสักกะ (สํ.ส.อ. ๑/๘๔/๑๐๐)
๒ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๖ หน้า ๓๐ ในเล่มนี้
๓ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๖ หน้า ๓๐ ในเล่มนี้