ราชสิกขาบท

พระบัญญัติ: ก็ พระราชา ราชอมาตย์ พราหมณ์หรือคหบดีผู้ใดผู้หนึ่งส่งทูตมาถวายทรัพย์เป็นค่าจีวรเจาะจงภิกษุ ภิกษุไม่พึงรับทรัพย์นั้น พึงแสดงไวยาวัจกร ถ้าต้องการจีวร พึงทวงหรือเตือน ๒-๓ ครั้ง ยืนเฉยได้ ๔-๖ ครั้ง ถ้าพยายามเกินกว่านั้นแล้วได้จีวรมา ต้องอาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์ ถ้าไม่ได้จีวร พึงไปบอกเจ้าของทรัพย์ว่า “ทรัพย์ค่าจีวรที่ท่านส่งไปนั้นไม่สำเร็จประโยชน์แก่เรา ท่านจงรับคืน อย่าให้ทรัพย์ของท่านสูญเสียเลย” นี้เป็นการทำที่สมควรในเรื่องนั้น

ตัวอย่าง:

• ทวงเกิน 3 ครั้ง ยืนเกิน 6 ครั้ง ภิกษุสำคัญว่าเกิน ให้เขาจัดจีวร สำเร็จ ต้องอาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์
• ทวงเกิน 3 ครั้ง ยืนเกิน 6 ครั้ง ภิกษุไม่แน่ใจ ให้เขาจัดจีวรสำเร็จ ต้องอาบัติ นิสสัคคิยปาจิตตีย์
• ทวงเกิน 3 ครั้ง ยืนเกิน 6 ครั้ง ภิกษุสำคัญว่าหย่อนกว่า ให้เขาจัดจีวรสำเร็จ ต้องอาบัตินิสสัคคิยปาจิตตีย์

ไม่ครบองค์เป็นอาบัติรองลงมา:

• ทวงหย่อนกว่า 3 ครั้ง ยืนหย่อนกว่า 6 ครั้ง ภิกษุสำคัญว่าเกิน ต้องอาบัติ ทุกกฏ
• ทวงหย่อนกว่า 3 ครั้ง ยืนหย่อนกว่า 6 ครั้ง ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

อนาบัติ (ไม่เป็นอาบัติ):

• ภิกษุทวงหรือเตือนตามกำหนด
• ภิกษุยืนเฉยตามกำหนด
• ภิกษุบอกเจ้าของทรัพย์เมื่อจีวรไม่สำเร็จ
• ภิกษุวิกลจริต
• ภิกษุต้นบัญญัติ