ทุติยปวารณาสิกขาบท

พระบัญญัติ: ก็ ภิกษุใดรู้อยู่ แต่ต้องการจะจับผิด นำของเคี้ยวหรือของฉันที่ ไม่เป็นเดนไปปวารณา ภิกษุผู้ฉันแล้วบอกห้ามภัตตาหารแล้ว โดยกล่าว รบเร้าว่า “นิมนต์เถิดขอรับ ท่านจงเคี้ยวหรือจงฉันก็ได้” เมื่อเธอฉันแล้ว ภิกษุ นั้นต้องอาบัติปาจิตตีย์

อนาบัติ (ไม่เป็นอาบัติ):

• ภิกษุให้ทำเป็นของที่เป็นเดนแล้วให้
• ภิกษุให้ด้วยกล่าวว่า ท่านจงให้ทำเป็นของที่เป็นเดนก่อนจึงฉัน
• ภิกษุให้ด้วยกล่าวว่า ท่านจงนำไปเพื่อภิกษุอื่น
• ภิกษุให้ภัตตาหารที่เหลือของภิกษุเป็นไข้
• ภิกษุให้ของที่เป็นยามกาลิก สัตตาหกาลิก ยาวชีวิก ด้วย กล่าวว่า ท่านจงฉันเมื่อมีเหตุสมควร
• ภิกษุวิกลจริต
• ภิกษุต้นบัญญัติ