อุปาทาเนสุสพฺเพสมฺปิ โลกิยธมฺมานํ วตฺถุกามวเสน “กามา”ติอาคตตฺตา รูปารูเปสุ ราโคปิ กามุปาทาเน ปตติ.ต สฺมา ตญฺจ กามุปาทานํ จตุตฺถญาณวชฺฌํ. เสสานิปฐมญาณ-วชฺฌานิ.
“ในอุปาทาน แม้ราคะในรูปฌานและอรูปฌานย่อมนับเข้าในกามุปาทาน เพราะ โลกิยธรรมทั้งหมดตรัสเรียกว่า กาม โดยเนื่องด้วยวัตถุกาม ดังนั้น กามุปาทานจึงละได้ด้วย มรรคญาณที่ ๔อุปาทานอื่นพึงละด้วยมรรคญาณแรก”
อนุสเยสุทิฏฺฐิวิจิกิจฺฉานุสยา ปฐมญาณวชฺฌา กามราคปฏิฆานุสยา ตติยญาณ-วชฺฌา. มานภวราคาวิชฺชานุสยา จตุตฺถญาณวชฺฌา.
“ในอนุสัย ทิฏฐานุสัยและวิจิกิจฉานุสัยพึงกำจัดด้วยมรรคญาณแรก กามราคะและปฏิฆานุสัยพึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๓ มานะ ภวราคะ และอวิชชานุสัย พึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๔”
มเลสุ โทสมลํ ตติยญาณวชฺฌํ. อิตรานิ จตุตฺถญาณวชฺฌาเนว.
“ในมลทิน มลทินคือโทสะ พึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๓ มลทินอื่น [โลภะและโมหะ] พึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๔”
อกุสลกมฺมปเถสุ ปาณาติปาโต อทินฺนาทานํ มิจฺฉาจาโร มุสาวาโท มิจฺฉาทิฏฺฐีติ อิเม ปฐมญาณวชฺฌา. ปิสุณวาจา ผรุสวาจา พฺยาปาโทติ ตติยญาณวชฺฌา. สมฺผปฺปลาโป อภิชฺฌา จตุตฺถญาณวชฺฌาว.
“ในอกุศลกรรมบถปาณาติบาต อทินนาทาน กาเมสุมิจฉาจาร มุสาวาท และมิจฉา-ทิฏฐิพึงกำจัดด้วยมรรคญาณแรก
ปิสุณวาจา ผรุสวาจา และพยาบาท พึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๓
“สัมผัปปลาปะและอภิชฌา พึงกำจัดด้วยมรรคญาณที่ ๔”
อกุสลจิตฺตุปฺปาเทสุจตฺตาโร ทิฏฺฐิคตจิตฺตุปฺปาทา, วิจิกิจฺฉาสมฺปยุตฺโต จาติปญฺจ ปฐมญาณวชฺฌา. เทฺวป ฏิฆสมฺปยุตฺตา ตติยญาณวชฺฌา. เสสา จตุตฺถญาณวชฺฌาติ.