“ชนผู้มีปัญญาคนใดในโลกจะไม่พึงเจริญปัญญาภาวนาที่นำโลกุตตรสุขมาให้หรือ หนอ”
คำลงท้ายปริจเฉท
๑๓๙๔. อิมํ วิทิตฺวา หิตภาวนํ วนํ
อุเปติ โย เว สุขสํหิตํ หิตํ
วิธูย จิตฺตสฺส อนุตฺตมํ ตมํ อุเปติ จาวิคฺคหกมฺปทํ ปทํ.
“ภิกษุใดเข้าใจปัญญาภาวนานี้ที่เจริญประโยชน์ แล้วเข้าไปสู่ป่าที่เหมาะสมอยู่สบาย ภิกษุนั้นย่อมกำจัดความมืดมนแห่งจิตที่มีกำลังได้แล้ว บรรลุแดนเกษมอันปราศจากการวิวาท และความหวั่นไหว”
อิติ อภิธมฺมาวตาเร ญาณทสฺสนวิสุทฺธินิทฺเทโส นาม เตวีสติโม ปริจฺเฉโท.
จบ ปริจเฉทที่ ๒๓ ชื่อว่า ญาณทัสสนวิสุทธินิเทศ ในคัมภีร์อภิธัมมาวตาร โดยประการฉะนี้