พระไตรปิฎก

พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมเป็น เครื่องก้าวล่วงความเกิด พระองค์สอนให้ เราตั้งอยู่ในสัจจะ เพื่อละทุกข์ทั้งมวล สัตว์ เหล่าใดเข้าถึงรูปภพ และสัตว์เหล่าใดเป็น ภาคีแห่งอรูปภพ สัตว์เหล่านั้นเมื่อยังไม่รู้ นิโรธ ต้องมาสู่ภพอีก. ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า จาลาภิกษุณีรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไปในที่นั้นเอง. อรรถกถาจาลาสูตร ในจาลาสูตรที่ ๖ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- บทว่า โก นุ ตํ อิทมาทปยิ ความว่า ใครหนอคือคนพาลมีความ รู้น้อย ให้ท่านยึดถือเรื่องนี้. บทว่า ปริเกฺลสํ ได้แก่ ความวุ่นวายซึ่งมีประการ ต่าง ๆ แม้อย่างอื่น บัดนี้มารกล่าวคำใดไว้ว่า ใครหนอจะให้เธอยึดถือเอาเรื่อง นั้นจึงแสดงคำนั้นว่า คนอันธพาลไม่ให้เรายึดถือ แต่พระศาสดาผู้เป็นอัคร- บุคคลในโลกแสดงธรรมแล้ว จึงกล่าวว่า พุทโธ ดังนี้เป็นต้น. บรรดาบทเหล่า นั้น บทว่า สจฺเจ นิเวสยิ ความว่าให้ตั้งอยู่ในพระนิพพานอันเป็นปรมัตถสัจจะ. บทว่า นิโรธํ อปฺปชานนฺตา ได้แก่ ไม่รู้นิโรธสัจจะ. จบอรรถกถาจาลาสูตรที่ ๖