พระไตรปิฎก

การสมาคมด้วยสัปบุรุษทั้งหลาย ย่อมเป็นเหตุนำความ สุขมาให้โดยแท้. (นี้) ชื่อว่ากาลาคิรีกัณฑ์. ท้าววรุณตรัสว่า [๑๐๐๕] ท่านเป็นมนุษย์ มาเห็นพิภพของนาคที่ ตนไม่เคยเห็นแล้วเป็นผู้ถูกภัยคือความตายคุกคามแล้ว เป็นผู้ไม่กลัว และไม่อภิวาท อาการเช่นนี้ดูเหมือนจะ ไม่มีแก่ผู้มีปัญญา. วิธุรบัณฑิตทูลว่า [๑๐๐๖] ข้าแต่พระยานาคราช ข้าพระองค์เป็น ผู้ไม่กลัวและไม่เป็นผู้อันภัยคือความตายคุกคาม นัก- โทษประหารไม่พึงกราบไหว้เพชฌฆาต หรือเพชฌฆาต ก็ไม่พึงให้หนักโทษประหารกราบไหว้ตน อย่างไรหนอ นรชนจะพึงกราบไหว้บุคคลผู้ปรารถนาจะฆ่าตน และ ผู้ปรารถนาจะฆ่าเขา จะพึงให้บุคคลผู้ที่ตนจะฆ่า กราบไหว้ตนอย่างไรเล่า กรรมนั้นย่อมไม่สำเร็จ ประโยชน์เลยพระเจ้าข้า. ท้าววรุณตรัสว่า [๑๐๐๗] ดูก่อนบัณฑิต คำนั้นถูกอย่างที่ท่านพูด ท่านพูดจริง นักโทษประหารไม่พึงกราบไหว้เพชฌ- ฆาต หรือเพชฌฆาตก็ไม่พึงให้นักโทษประหารกราบ ไหว้ตน อย่างไรหนอนรชนพึงกราบไหว้บุคคลผู้