พระไตรปิฏก

{๘๗๙} [๑๓๐๗] ในโลกันตนรกนั้นมีสุนัข ๒ ตัว คือ

สุนัขด่างและสุนัขดำคล้ำ มีตัวกำยำ ล่ำสัน แข็งแรง

พากันใช้เขี้ยวเหล็กกัดกินผู้ที่จุติจากมนุษยโลกนี้แล้ว

ไปตกอยู่ในนรก

[๑๓๐๘] ใครเล่าจะพึงไปทวงทรัพย์ ๑,๐๐๐ ในปรโลกกับมหาบพิตร

ผู้ถูกฝูงสุนัขทารุณโหดร้าย ตัวนำทุกข์มาให้รุมกัดกินอยู่

อยู่ในนรกจนตัวขาดกระจัดกระจาย เลือดไหลโทรม

{๘๘๐} [๑๓๐๙] และในนรกที่โหดร้าย มีพวกนายนิรยบาลชื่อกาฬะและอุปกาฬะ

ผู้เป็นข้าศึกใช้ดาบและหอกที่ลับไว้เป็นอย่างดี

เชือดเฉือนและทิ่มแทงคนผู้ทำกรรมชั่วไว้ในภพก่อน

[๑๓๑๐] ใครเล่าจะพึงไปทวงถามเอาทรัพย์ ๑,๐๐๐ ในปรโลก

กับมหาบพิตรผู้ถูกทิ่มแทงเข้าที่พระอุทร

ที่พระปรัศว์ มีพระอุทรพรุนวิ่งไปมาอยู่ในนรก

มีตัวขาดกระจัดกระจายเลือดไหลโทรมได้

{๘๘๑} [๑๓๑๑] ในโลกันตนรกนั้น มีห่าฝนชนิดต่าง ๆ คือ ฝนหอก

ฝนดาบ ฝนแหลน ฝนหลาว มีประกายลุกวาว

เหมือนถ่านเพลิงตกลงบนศีรษะ

สายอัสนีบาตศิลาแดงโชนตกลงทับสัตว์นรกผู้มีกรรมหยาบช้า

[๑๓๑๒] และในนรกนั้น มีลมร้อนอันยากที่จะทนได้

สัตว์ในนรกนั้นไม่ได้รับความสุขแม้แต่น้อย

ใครเล่าจะพึงไปทวงทรัพย์ ๑,๐๐๐ ในปรโลกกับมหาบพิตร

ผู้ทรงกระสับกระส่ายวิ่งพล่านไปมา หาที่ซ่อนเร้นมิได้

{๘๘๒} [๑๓๑๓] ใครเล่าจะพึงไปทวงทรัพย์ ๑,๐๐๐ ในปรโลกกับมหาบพิตร

ผู้ถูกเทียมไว้ในรถวิ่งไปมาอยู่

ต้องทรงเหยียบแผ่นดินที่ลุกโชน

ถูกทิ่มแทงด้วยดีด้วยปฏักอยู่ได้