นันทโกวาทสูตร

สรุปเนื้อหา นันทโกวาทสูตร โดยย่อ

นันทโกวาทสูตร เป็นพระสูตรสำคัญในพระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ เป็นการสนทนาธรรมและคำสอนที่เน้นการปฏิบัติ โดยพระพุทธเจ้าทรงมอบหมายให้พระสารีบุตร พระอัครสาวกเบื้องขวา อบรมสั่งสอนพระนันทะ (น้องชายต่างมารดาของพระพุทธเจ้า) และกลุ่มภิกษุณีที่เข้าร่วมฟังด้วย

หัวใจหลักของพระสูตรนี้คือ การอบรมให้พิจารณาเห็นแจ้งใน "ไตรลักษณ์" (อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา) โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการพิจารณา "อายตนะ ๖" (ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ) และอารมณ์ของอายตนะเหล่านั้น ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และไม่ใช่ตัวตนของเรา

พระสารีบุตรได้ชี้ให้เห็นว่า ทั้งอายตนะภายใน (เช่น ตา) และอายตนะภายนอก (เช่น รูป) ตลอดจนวิญญาณที่เกิดขึ้นจากการกระทบกัน (เช่น จักขุวิญญาณ) และความรู้สึกที่เกิดขึ้น (เช่น สุข ทุกข์ ไม่สุขไม่ทุกข์) ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่เที่ยง แปรปรวน เป็นทุกข์ และไม่ควรยึดมั่นว่าเป็นตัวตน

จุดมุ่งหมายของนันทโกวาทสูตรคือ เพื่อให้ผู้ฟังเกิดปัญญาเห็นตามความเป็นจริง ทำให้เกิดความเบื่อหน่าย คลายกำหนัด ไม่ยึดมั่นในสิ่งทั้งปวง นำไปสู่การหลุดพ้นจากอวิชชาและตัณหา บรรลุมรรคผลนิพพานได้ เป็นแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจนเพื่อการดับทุกข์